nandini00
Favoured Frenzy
ചില യുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
സ്വന്തം ശരിയെന്ന ബോധത്തെ ഒരു നിമിഷം മാറ്റിവെച്ച്,
മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള മനസ്സാണ് വിട്ടുവീഴ്ച.
അത് തോൽവിയല്ല; ബന്ധങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള പക്വതയാണ്.
ചിലപ്പോൾ നാം മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്
പറയാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല,
പറഞ്ഞാൽ മുറിവേൽക്കുന്നത് വാക്കുകൾക്കല്ല,
ബന്ധത്തിനായിരിക്കുമെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്ക് പോലും ഒരു പരിധിയുണ്ട്.
ഒരാളുടെ മൗനത്തെ മറ്റൊരാൾ ദൗർബല്യമായി കാണാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ,
ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തെ മറ്റൊരാൾ അവകാശമായി കരുതുമ്പോൾ,
അവിടെ വിട്ടുവീഴ്ച പതിയെ വേദനയായി മാറുന്നു.
ബന്ധങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ ചിലപ്പോൾ
ഒരു പടി പിന്നോട്ടു നടക്കുന്നത് മനോഹരമാണ്.
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഒരാൾ മാത്രം പിന്നോട്ടു നടന്നാൽ,
ഒടുവിൽ അയാൾ ബന്ധത്തിൽ നിന്നല്ല,
സ്വന്തം മനസ്സിൽ നിന്നാണ് അകന്നുപോകുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുക…
പക്ഷേ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി കൊണ്ടല്ല.
സ്നേഹിക്കുക…
പക്ഷേ സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല.
കാരണം യഥാർത്ഥ ബന്ധത്തിൽ
ആരും ജയിക്കേണ്ടതില്ല…
ആരും തോൽക്കേണ്ടതുമില്ല.
രണ്ടുപേരും കുറച്ചൊന്ന് വഴിമാറി നടക്കുമ്പോഴാണ്
ഒരു ബന്ധത്തിന് ഒരേ വഴിയിൽ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനാകുന്നത്.
എപ്പോഴും ഒരാൾ മാത്രം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോൾ
അത് സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ത്യാഗമല്ല,
പതിയെ പതിയെ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടലാണ്.
വിട്ടുവീഴ്ച മനോഹരമാകുന്നത്
ഇരുവശത്തും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടാകുമ്പോഴാണ്.
കാരണം ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം
ആരാണ് ജയിച്ചതെന്നതിലല്ല,
“നമ്മൾ” ജയിച്ചുവെന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ്.
സ്വന്തം ശരിയെന്ന ബോധത്തെ ഒരു നിമിഷം മാറ്റിവെച്ച്,
മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഒന്ന് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള മനസ്സാണ് വിട്ടുവീഴ്ച.
അത് തോൽവിയല്ല; ബന്ധങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള പക്വതയാണ്.
ചിലപ്പോൾ നാം മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്
പറയാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല,
പറഞ്ഞാൽ മുറിവേൽക്കുന്നത് വാക്കുകൾക്കല്ല,
ബന്ധത്തിനായിരിക്കുമെന്ന് അറിയുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
വിട്ടുവീഴ്ചയ്ക്ക് പോലും ഒരു പരിധിയുണ്ട്.
ഒരാളുടെ മൗനത്തെ മറ്റൊരാൾ ദൗർബല്യമായി കാണാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ,
ഒരാളുടെ സ്നേഹത്തെ മറ്റൊരാൾ അവകാശമായി കരുതുമ്പോൾ,
അവിടെ വിട്ടുവീഴ്ച പതിയെ വേദനയായി മാറുന്നു.
ബന്ധങ്ങളെ നിലനിർത്താൻ ചിലപ്പോൾ
ഒരു പടി പിന്നോട്ടു നടക്കുന്നത് മനോഹരമാണ്.
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും ഒരാൾ മാത്രം പിന്നോട്ടു നടന്നാൽ,
ഒടുവിൽ അയാൾ ബന്ധത്തിൽ നിന്നല്ല,
സ്വന്തം മനസ്സിൽ നിന്നാണ് അകന്നുപോകുന്നത്.
അതുകൊണ്ട് വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുക…
പക്ഷേ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി കൊണ്ടല്ല.
സ്നേഹിക്കുക…
പക്ഷേ സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ മുറിവേൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല.
കാരണം യഥാർത്ഥ ബന്ധത്തിൽ
ആരും ജയിക്കേണ്ടതില്ല…
ആരും തോൽക്കേണ്ടതുമില്ല.
രണ്ടുപേരും കുറച്ചൊന്ന് വഴിമാറി നടക്കുമ്പോഴാണ്
ഒരു ബന്ധത്തിന് ഒരേ വഴിയിൽ ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനാകുന്നത്.
എപ്പോഴും ഒരാൾ മാത്രം വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യേണ്ടി വരുമ്പോൾ
അത് സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിലുള്ള ത്യാഗമല്ല,
പതിയെ പതിയെ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടലാണ്.
വിട്ടുവീഴ്ച മനോഹരമാകുന്നത്
ഇരുവശത്തും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാനുള്ള മനസ്സുണ്ടാകുമ്പോഴാണ്.
കാരണം ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം
ആരാണ് ജയിച്ചതെന്നതിലല്ല,
“നമ്മൾ” ജയിച്ചുവെന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ്.
