Selin Mary
Newbie
ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നും, ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്ന്… ചുറ്റും ഒരുപാട് മനുഷ്യരുണ്ടെന്നും, ആരൊക്കെയോ കൂടെയുണ്ടെന്നും. എന്നാൽ മറ്റുചില നിമിഷങ്ങളിൽ, ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ലെന്നൊരു ശൂന്യത മനസ്സിനെ വന്നു മൂടും.
ഒരിക്കൽ ഞാനും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന്. പക്ഷേ കാലം പതിയെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു സത്യമുണ്ട് — മനുഷ്യൻ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒറ്റയ്ക്കാണ്. ആ യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കാൻ നമ്മുടെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി തയ്യാറാകില്ല എന്നുമാത്രം.
നമ്മൾ ആരും ഒറ്റപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചില സാന്നിധ്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു. ചില മനുഷ്യരെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമായിട്ടല്ല, നമ്മുടെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായി കാണുന്നു. അവർ ഒരിക്കലും നമ്മളെ വിട്ടുപോകില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ ചില പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മൾ ഏറ്റവും ഉറപ്പിച്ചുവെച്ച മനുഷ്യരായിരിക്കും.
അവസാനം അവരും അകലുന്നു. അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്, നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകിയ സ്ഥാനവും അവർ നമ്മൾക്ക് നൽകിയ സ്ഥാനവും ഒരുപോലെയായിരുന്നില്ലെന്ന്.
ഒരുപക്ഷേ, ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം അതാണ് — നമ്മൾ ഒരാളെ നമ്മുടെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി കാണുമ്പോൾ, അവരുടെ ലോകത്ത് നമ്മൾ വെറുമൊരു പരിചയം മാത്രമായിരുന്നിരിക്കാം.
ചില സത്യങ്ങൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അവ സത്യങ്ങളായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മൾ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയതുകൊണ്ടാണ്.
ഒടുവിൽ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തത്വശാസ്ത്രം ഇതായിരിക്കാം: ആരും എന്നെന്നേക്കുമായി നമ്മുടേതല്ല. ചിലർ കൂടെ നടക്കാൻ വരുന്നു, ചിലർ പാതിവഴിയിൽ പിരിയുന്നു. പക്ഷേ എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും, നമ്മൾ നമ്മളോടൊപ്പം തന്നെ ബാക്കിയാകുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഞാനും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്, എന്റെ ചിന്തകൾക്ക് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടോ എന്ന്. പക്ഷേ കാലം പതിയെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു സത്യമുണ്ട് — മനുഷ്യൻ അടിസ്ഥാനപരമായി ഒറ്റയ്ക്കാണ്. ആ യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കാൻ നമ്മുടെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി തയ്യാറാകില്ല എന്നുമാത്രം.
നമ്മൾ ആരും ഒറ്റപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചില സാന്നിധ്യങ്ങളിൽ നമ്മൾ അഭയം കണ്ടെത്തുന്നു. ചില മനുഷ്യരെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗം മാത്രമായിട്ടല്ല, നമ്മുടെ തന്നെ ഒരു ഭാഗമായി കാണുന്നു. അവർ ഒരിക്കലും നമ്മളെ വിട്ടുപോകില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ ചില പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നത് നമ്മൾ ഏറ്റവും ഉറപ്പിച്ചുവെച്ച മനുഷ്യരായിരിക്കും.
അവസാനം അവരും അകലുന്നു. അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്, നമ്മൾ അവർക്ക് നൽകിയ സ്ഥാനവും അവർ നമ്മൾക്ക് നൽകിയ സ്ഥാനവും ഒരുപോലെയായിരുന്നില്ലെന്ന്.
ഒരുപക്ഷേ, ഇതിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം അതാണ് — നമ്മൾ ഒരാളെ നമ്മുടെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി കാണുമ്പോൾ, അവരുടെ ലോകത്ത് നമ്മൾ വെറുമൊരു പരിചയം മാത്രമായിരുന്നിരിക്കാം.
ചില സത്യങ്ങൾ വേദനിപ്പിക്കുന്നത് അവ സത്യങ്ങളായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മൾ ഒരുപാട് വൈകിപ്പോയതുകൊണ്ടാണ്.
ഒടുവിൽ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ തത്വശാസ്ത്രം ഇതായിരിക്കാം: ആരും എന്നെന്നേക്കുമായി നമ്മുടേതല്ല. ചിലർ കൂടെ നടക്കാൻ വരുന്നു, ചിലർ പാതിവഴിയിൽ പിരിയുന്നു. പക്ഷേ എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും, നമ്മൾ നമ്മളോടൊപ്പം തന്നെ ബാക്കിയാകുന്നു.