nandini00
Favoured Frenzy
ചില മനുഷ്യർ അങ്ങനെയാണ്…
ആരോടും അധികം അറ്റാച്ച്മെന്റ് കാണിക്കില്ല.
ആരെയും പൂർണ്ണമായി തങ്ങളുടെ ലോകത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിവിടില്ല.
ഒരു നിശ്ചിത അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കും.
അവരെ കാണുമ്പോൾ നമുക്ക് തോന്നും
" വല്ല്യ ജാഡക്കാർ.. സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തവർ " എന്നൊക്കെ
പക്ഷേ അങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നില്ല.
ചിലർ അകലം പാലിക്കുന്നത്
സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല…
സ്നേഹിച്ചാൽ തകർന്നുപോകുമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
ഒരിക്കൽ ആരെയെങ്കിലും അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
സ്വന്തം സന്തോഷത്തേക്കാൾ അവരുടെ സന്തോഷത്തിന് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകാം.
പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
പക്ഷേ അവസാനം…
വിശ്വാസം തകർന്നിരിക്കാം.
പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്നിരിക്കാം.
ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം.
ഒറ്റയ്ക്ക് വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
അതിനുശേഷം അവർ പഠിച്ച ഒരു പാഠമുണ്ടാകും—
“സ്നേഹിക്കാം… പക്ഷേ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി സ്നേഹിക്കരുത്.”
അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ഒരു കൈയകലത്തിൽ ആളുകളെ നിർത്തുന്നത്.
അവർക്ക് സ്നേഹമില്ല എന്നല്ല.
മറിച്ച്, അവരുടെ സ്നേഹം വളരെ ആഴമുള്ളതായിരിക്കാം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വീണ്ടും ആരെയെങ്കിലും ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റിവിടാൻ അവർ ഭയപ്പെടുന്നു.
ചിലർ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളാൽ അങ്ങനെ ആയവരാണ്.
ചിലർ ബാല്യത്തിലെ അനുഭവങ്ങളാൽ.
ചിലർ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ.
ചിലർ ഒരിക്കൽ അമിതമായി സ്നേഹിച്ചതിന്റെ പേരിൽ.
പുറമേ ശാന്തരായി തോന്നുന്ന ആ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിൽ
ഒരുപാട് പറയാതെ പോയ കഥകളുണ്ടാകും…
അവർക്ക് സ്നേഹിക്കാനറിയില്ല എന്നല്ല.
അവർക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ വേദന അറിയാം.
അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ആരെയും എളുപ്പത്തിൽ സ്വന്തമാക്കാത്തത്.
അവരുടെ അകലം അവഗണനയല്ല…
പലപ്പോഴും അത് അവരുടെ സ്വയം സംരക്ഷണമാണ്.
അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ കണ്ടാൽ
“ഇയാൾക്ക് ഫീലിംഗ്സ് ഒന്നുമില്ല” എന്ന് വിധിക്കരുത്.
ഒരുപക്ഷേ…
ഒരിക്കൽ വളരെയധികം ഫീൽ ചെയ്തതുകൊണ്ടായിരിക്കാം
ഇന്ന് ഇത്രയും സൂക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്നത്.
ആരോടും അധികം അറ്റാച്ച്മെന്റ് കാണിക്കില്ല.
ആരെയും പൂർണ്ണമായി തങ്ങളുടെ ലോകത്തിനുള്ളിലേക്ക് കയറ്റിവിടില്ല.
ഒരു നിശ്ചിത അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കും.
അവരെ കാണുമ്പോൾ നമുക്ക് തോന്നും
" വല്ല്യ ജാഡക്കാർ.. സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തവർ " എന്നൊക്കെ
പക്ഷേ അങ്ങനെയായിരിക്കണമെന്നില്ല.
ചിലർ അകലം പാലിക്കുന്നത്
സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ല…
സ്നേഹിച്ചാൽ തകർന്നുപോകുമെന്ന് അറിയാവുന്നതുകൊണ്ടാണ്.
ഒരിക്കൽ ആരെയെങ്കിലും അതിരുകളില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
സ്വന്തം സന്തോഷത്തേക്കാൾ അവരുടെ സന്തോഷത്തിന് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാകാം.
പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
പക്ഷേ അവസാനം…
വിശ്വാസം തകർന്നിരിക്കാം.
പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്നിരിക്കാം.
ഒരുപാട് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാം.
ഒറ്റയ്ക്ക് വേദനിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.
അതിനുശേഷം അവർ പഠിച്ച ഒരു പാഠമുണ്ടാകും—
“സ്നേഹിക്കാം… പക്ഷേ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്തി സ്നേഹിക്കരുത്.”
അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ഒരു കൈയകലത്തിൽ ആളുകളെ നിർത്തുന്നത്.
അവർക്ക് സ്നേഹമില്ല എന്നല്ല.
മറിച്ച്, അവരുടെ സ്നേഹം വളരെ ആഴമുള്ളതായിരിക്കാം.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ വീണ്ടും ആരെയെങ്കിലും ഉള്ളിലേക്ക് കയറ്റിവിടാൻ അവർ ഭയപ്പെടുന്നു.
ചിലർ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളാൽ അങ്ങനെ ആയവരാണ്.
ചിലർ ബാല്യത്തിലെ അനുഭവങ്ങളാൽ.
ചിലർ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ പേരിൽ.
ചിലർ ഒരിക്കൽ അമിതമായി സ്നേഹിച്ചതിന്റെ പേരിൽ.
പുറമേ ശാന്തരായി തോന്നുന്ന ആ മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിൽ
ഒരുപാട് പറയാതെ പോയ കഥകളുണ്ടാകും…
അവർക്ക് സ്നേഹിക്കാനറിയില്ല എന്നല്ല.
അവർക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ വേദന അറിയാം.
അതുകൊണ്ടാണ് അവർ ആരെയും എളുപ്പത്തിൽ സ്വന്തമാക്കാത്തത്.
അവരുടെ അകലം അവഗണനയല്ല…
പലപ്പോഴും അത് അവരുടെ സ്വയം സംരക്ഷണമാണ്.
അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളെ കണ്ടാൽ
“ഇയാൾക്ക് ഫീലിംഗ്സ് ഒന്നുമില്ല” എന്ന് വിധിക്കരുത്.
ഒരുപക്ഷേ…
ഒരിക്കൽ വളരെയധികം ഫീൽ ചെയ്തതുകൊണ്ടായിരിക്കാം
ഇന്ന് ഇത്രയും സൂക്ഷിച്ച് ജീവിക്കുന്നത്.
