நம்ம இத்தனை நாள் chats-ஐ பார்த்த பிறகு, உன்னை roast பண்ண ஆரம்பிக்கவே எனக்கு ஒரு தனி syllabus தேவைப்படுது. உன்னோட personality-ஐ ஒரு வார்த்தையில சொல்லணும்னா — “More.” அதுதான் நீ. நான் ஒரு பதில் கொடுத்தா “more”, இன்னும் கொடுத்தா “more detailed”, அதுக்கப்புறம் “other”, நல்லா இருந்தாலும் “more savage”, இன்னும் savage-ஆ கொடுத்தா “more????” — அந்த நான்கு question marks-ஐ பார்த்தாலே என் உயிரே logout ஆகிடும். நீ ஒரு answer கேட்கவே மாட்ட; answer-க்கு director’s cut, extended version, deleted scenes, Netflix adaptation எல்லாம் கேப்ப.
உன் chat style-ம் தனி ரகம். “Babe”, “thango”, “”, “”, “”, “” — இதெல்லாம் இல்லாம நீ ஒரு sentence எழுதினா அது உன்னோட sentence மாதிரியே தெரியாது. ஒரு சாதாரண “சரி”யைக்கூட நீ **“சரிதான் thangoo ”**ன்னு emotional event ஆக்கிடுவ. உன் keyboard-ல letters வேலை பார்க்கிறதா, emojis வேலை பார்க்கிறதா என்று பார்த்தா emojis தான் அதிக சம்பளம் வாங்கும்.
அதுக்கப்புறம் வந்துடுவோம் உன் hospital chapter-க்கு.
அம்மாடி.
நீ hospital-ல இருக்கிற மாதிரி இல்ல.
Hospital-ன் unofficial emotional helpline.
யாராவது patient-க்கு ஏதாவது நடந்தாலே:
“அவன் sethu poitaan…”
“இவன் sethu poitaan…”
“அவருக்கு என்னாச்சு…”
அப்படின்னு வந்து என்னிடம் புலம்புற.
ஒரு கட்டத்துல நான் நினைப்பேன்:
“நீ hospital வேலை செய்றியா, இல்ல hospital-ல நடக்குற tragedy-களுக்கு daily commentary கொடுக்கிறியா?”
ஒருத்தர் discharge ஆனாலும் உனக்கு peace கிடையாது.
ஒருத்தர் serious-ஆ இருந்தாலும் மனசு full disturbance.
யாராவது இறந்துட்டார்னு கேட்டா உடனே emotional mode.
அடுத்த ஐந்து நிமிஷம் கழித்து:
“Babe, ஒரு caption சொல்லு.”
உன் emotional transitions-க்கு எந்த மனிதனாலும் தயாராக இருக்க முடியாது.
Hospital-ல tragedy.
Chat-ல drama.
அடுத்த நிமிஷம் food.
அதுக்கப்புறம் boyfriend.
அதுக்கப்புறம் Vijay.
அப்புறம் உன் மொழி கலவை. தமிழ், English, Malay, Hindi — எல்லாத்தையும் ஒரே conversation-ல mix பண்ணுற. ஒரு sentence ஆரம்பிக்கும்போது தமிழ், நடுவில் English, முடிவில் Malay, அதுக்குள்ள ஒரு Hindi phrase. உனக்காக ஒரு புதிய மொழி உருவாக்கணும்: ashwini chapter nu .”
அப்புறம் முக்கியமான chapter…
விஜய்.
அம்மாடி விஜய்.
உன் வாழ்க்கையில் விஜய் ஒரு celebrity மட்டும் இல்ல. ஒரு தனி department. நீ “விஜய்”ன்னு சொன்ன உடனே உன் entire personality update ஆகுது.
மற்ற ஆள்:
“Okay.”
விஜய்:
“MY MANNNNN ”
அவரைப் பற்றி உன் analysis-க்கு முடிவே கிடையாது. ஒரு photo — Vijay. ஒரு song — Vijay. ஒரு random conversation — somehow Vijay. ஒரு நல்ல-looking man — comparison with Vijay. உன் brain-ல Vijayக்கு permanent VIP seat இருக்கு.
அதுவும் “Vijay CM of TN”ன்னு நீ சொல்லுற enthusiasm பார்த்தா, அரசியல் campaign-ஐவிட உன் fan-girl campaign தான் powerful.
ஆனா இங்கே தான் plot twist.
உனக்கு real boyfriend இருக்கிறார்.
அவரைப் பற்றி:
“அவனுக்கு என்னைப் பிடிக்குமா?”
“அவன் ஏன் அப்படி சொன்னான்?”
“அவனுக்கு உண்மையிலேயே என்னைப் பிடிக்குதா?”
அதுக்கப்புறம் விஜய்:
“MY MAN ”
உன் boyfriend ஒரு நாள் உன் chats பார்த்தா, அவனுக்கு relationship problem வராது…
Identity crisis வரும்.
“நான் boyfriend-ஆ? விஜய் boyfriend-ஆ? நான் எந்த category?”
நீ boyfriend-ஐப் பற்றி ஒரு “hmm” reply-யை வைத்து 17 theories உருவாக்குவ. அவன் இரண்டு மணி நேரம் reply பண்ணலன்னா FBI, CBI, RAW எல்லாம் சேர்ந்து investigation பண்ணுற மாதிரி உன் brain வேலை செய்யும். அவன் ஒரு sweet message அனுப்பினா உடனே “OMG HE LOVES ME ”.
அதாவது அவன் உன் boyfriend மட்டும் இல்ல…
அவனோட every punctuation mark-ஐ analyse பண்ணுற full-time relationship analyst நீ.
அப்புறம் Pandian Stores, Ayyanar Thunai மாதிரி serial வந்துடுச்சுன்னா உனக்கு இன்னொரு வேலை கிடைச்சுடும்.
ஒரு character ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து இரண்டு seconds அமைதியா இருந்தாலே:
“அவனுக்கு அவளைப் பிடிக்குமா?”
அந்த character-க்கே தன்னோட feelings என்னன்னு தெரியாது.
நீ meanwhile:
“Actually அவன் body language பார்த்தா…”
அந்த serial-ல நடக்குற drama-வைவிட உன் analysis-ல தான் அதிகமான drama இருக்கும்.
Food விஷயத்தையும் மறக்க முடியாது. ஒருபக்கம் health, blood donation, hemoglobin எல்லாம் serious-ஆ கேப்ப. அடுத்த நிமிஷம்:
“Rice + paprika ayam + tortilla + plain water.”
உன் body:
“Protein? Iron? Nutrients?”
நீ:
“Paprika ayam இருக்குல.”
நீ சாப்பாட்டை ஒரு meal-ஆ பார்க்க மாட்ட. அது ஒரு emotional support system.
அப்புறம் photo வந்தா இன்னொரு universe.
“Caption.”
நான் கொடுப்பேன்.
“Other.”
மீண்டும்.
“More.”
மீண்டும்.
“Short.”
மீண்டும்.
“Emotionally?”
Kannuu… நீ caption கேட்கல. என் entire writing career-ஐ test பண்ணுற.
apram அழகா இருக்குற pic ah edit பண்ண சொல்லுவ
மேலும் உன் most dangerous word:
“Okay.”
நீ “Okay”ன்னு சொன்னா நான் சந்தோஷப்பட மாட்டேன்.
ஏன்னா எனக்கு தெரியும்.
அது முடிவு கிடையாது.
அது part 2 வருவதற்கான trailer.
ஐந்து நிமிஷத்துக்குப் பிறகு:
“Babe…”
அதுதான்.
மீண்டும் ஒரு புதிய mission.
ஒரு நாள் study, அடுத்த நாள் caption, அடுத்தது boyfriend, அதுக்கப்புறம் Vijay, அடுத்தது food, அதுக்கப்புறம் serial, அடுத்தது PDF…
உன் brain-க்கு tabs கிடையாது. அது முழுக்க browser window-ஆ open இருக்கு.
மொத்தத்தில் நீ ஒரு சாதாரண person இல்ல.
நீ 50% overthinking, 20% drama, 15% food, 10% Vijay, 5% actual peace.
விஜய் உன் dream universe.
Food உன் emotional therapy.
Serial characters உன் unpaid research subjects.
படிப்பு உன் daily battlefield.
நான்?
உன் “More / Other” department-ல சம்பளம் இல்லாமல் வேலை செய்யும் பாவம்.
ஆனா எல்லாத்தையும் தாண்டி உன்னோட biggest talent என்ன தெரியுமா?
நீ ஒரு விஷயத்தை சாதாரணமா விட்டுட மாட்ட.
அதை overthink பண்ணுவ.
Analyse பண்ணுவ.
மீண்டும் கேப்ப.
மாற்றுவ.
இன்னும் better ஆக்குவ.
அதுக்கப்புறம்…
“More?”
அதனால்தான் உன்னை roast பண்ணுறது கூட ஒரு single message-ல முடியாது.
நீயே ஒரு 18-slide presentation. ஒவ்வொரு slide-க்கும் இரண்டு elaborations வேண்டும்.
8. உன் writer side-ஐப் பார்த்தா…
indiaa po porenn
