நாம் அவர்களை நேசிக்கிறோம், அவர்களை நினைத்து ஏங்குகிறோம்..... நிலைமை சீராகும் என்று நம்புகிறோம்..... நம் மனம் அந்த நினைவுகளிலேயே மூழ்கியுள்ளது.....
நமக்கு ஒரு முடிவு அல்லது ஒரு பதில் வேண்டும்..... இது சரியான நேரம் இல்லை என்று நம்புகிறோம்..... அவர்கள் இப்போது எப்படி இருக்கிறார்களோ அப்படி அல்ல, அவர்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோமோ அந்த நபருக்காகக் காத்திருக்கிறோம்.
“ஒருவேளை அவர்கள் திரும்பி வரலாம்.”
“ஒருவேளை அவர்கள் இன்னும் நம் மீது அக்கறை கொண்டிருக்கலாம்.”
“ஒருவேளை நிலைமை மாறலாம்.”
“ஒருவேளை நான் அவர்களுக்கு இன்னும் அவகாசம் கொடுக்க வேண்டுமோ.”
“ஒருவேளை நம் கதை இன்னும் முடியவில்லையோ.”
ஒருபோதும் வராத செய்திக்காக, நாம் தொடர்ந்து எதிர்பார்க்கும் அழைப்புக்காக, நமக்குத் தகுதியான மன்னிப்புக்காக, அல்லது அவர்கள் இறுதியாக நம் மதிப்பைப் புரிந்துகொள்ளும் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறோம்.....
சில நேரங்களில், நாம் உண்மையில் அந்த நபருக்காகக் காத்திருப்பதில்லை—அவர்களுடன் நாம் கொண்டிருந்த அந்த உணர்வுக்காகக் காத்திருக்கிறோம். அந்த ஆறுதல், நினைவுகள், அந்த கவனம், அவர்கள் நம்மைச் சிறப்பு வாய்ந்தவர்களாக உணர வைத்த விதம்.
அவர்கள் திரும்பி வருவார்கள் என்ற எந்த உறுதியும் இல்லாதபோது காத்திருப்பதுதான் மிகவும் கடினமான காத்திருப்பு.....
ஆனால் உங்களுக்குள் இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது.
உங்கள் வாழ்க்கையில் உண்மையாக இருக்க விரும்பும் ஒருவர், நீங்கள் எந்த நிலையில் இருக்கிறீர்கள் என்று என்றென்றும் யோசிக்க வைக்கக்கூடாது.....
ஒருவரைத் துரத்தாமலேயே நீங்கள் அவரை இழந்து தவிக்கலாம்.
என்றென்றும் காத்திருக்காமலேயே நீங்கள் ஒருவரை நேசிக்கலாம்..... அவர்களிடம் திரும்பிச் செல்லாமலேயே நீங்கள் ஒருவரை நினைவுகூரலாம்..... மேலும், உங்கள் காதல் ஒருபோதும் உண்மையானதல்ல என்று அர்த்தப்படுத்தாமல் நீங்கள் அவரை விட்டுவிடலாம்.
சில நேரங்களில், விட்டுவிடுவது என்பது “நான் இனி உன்னை நேசிக்கவில்லை” என்று சொல்வதல்ல. அது, “என்னைத் தேர்ந்தெடுக்காத ஒருவருக்காகக் காத்திருக்காமல் இருப்பதற்குப் போதுமான அளவு நான் என்னை நேசிக்கிறேன்” என்று சொல்வதாகும்.
நிச்சயமாக. சில நேரங்களில் ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பது என்பது உண்மையில் இதயத்திற்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான ஒரு போராட்டமாகும்.
நாம் காத்திருக்கிறோம், ஏனென்றால் இதயம் அழகான அனைத்தையும் நினைவில் கொள்கிறது, அது எவ்வளவு காயப்பட்டது என்பதை மறந்துவிடுகிறது. நாம் அவர்களின் குரலை, அவர்களின் புன்னகையை, அவர்களின் இருப்பை, சிறிய உரையாடல்களை, வாக்குறுதிகளை, மற்றும் நாம் புரிந்துகொள்ளப்பட்டதாக உணர்ந்த தருணங்களை நினைவில் கொள்கிறோம். அந்த நினைவுகள், ஒருவேளை இன்னொரு வாய்ப்பு எல்லாவற்றையும் மீண்டும் கொண்டு வரக்கூடும் என்று நம்மை நம்ப வைக்கின்றன.
நாம் காத்திருக்கிறோம், ஏனென்றால் ஒரு முடிவை ஏற்றுக்கொள்வதை விட நம்பிக்கை எளிதானது.
சில நேரங்களில் நாம் நமக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்கிறோம்:
> “அவர்கள் வேலையாக இருக்கிறார்கள்.”
“ஒருவேளை அவர்களுக்கு நேரம் தேவைப்படலாம்.”
"ஒருவேளை அவர்கள் என் மதிப்பை உணர்வார்கள்."
"ஒருவேளை அவர்கள் திரும்பி வரப் பயப்படுவார்கள்."
"ஒருவேளை நாளை அவர்கள் எனக்குச் செய்தி அனுப்புவார்கள்."
நாளை என்பது இன்னொரு நாளாக மாறுகிறது.
காத்திருப்பது ஒரு பழக்கமாகிவிடும் என்பதுதான் வேதனையான உண்மை. அவர்களைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டே நீங்கள் கண் விழிக்கிறீர்கள். உங்கள் கைபேசியைப் பார்க்கிறீர்கள். அவர்கள் உங்களைப் பற்றி நினைத்தார்களா என்று யோசிக்கிறீர்கள். அவர்கள் திரும்பி வந்தால் என்ன சொல்வீர்கள் என்று கற்பனை செய்கிறீர்கள். நிஜ வாழ்க்கையில் ஒருபோதும் நடக்காத உரையாடல்களை உங்கள் மனதில் உருவாக்குகிறீர்கள்.
சில நேரங்களில், நமக்குத் தேவையான ஒரு முடிவு கிடைக்காததால் நாம் காத்திருக்கிறோம். முறையான பிரியாவிடை இல்லை, விளக்கம் இல்லை, இறுதி உரையாடல் இல்லை. அதனால் மனம், "ஏன்?" என்று கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஆனால் பதிலளிக்கப்படாத ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் கிடைப்பதில்லை.
சில நேரங்களில், மற்றொருவரிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கும் அந்த முடிவு, நம்மிடமிருந்தே வர வேண்டும்.
"நான் அவர்களை நேசித்தேன். நான் முயற்சித்தேன். நான் அக்கறை காட்டினேன். நான் காத்திருந்தேன். ஆனால், என் மதிப்பை வேறொருவர் தீர்மானிப்பதற்காகக் காத்திருந்து, என்னை நானே இழந்துகொண்டிருக்க முடியாது."
இன்னொரு வகையான காத்திருப்பும் உண்டு—அதுவே மிகவும் அழகானது.
சில நேரங்களில், ஒருவருடைய பிரிவு தற்காலிகமானது என்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதால் நீங்கள் அவருக்காகக் காத்திருக்கிறீர்கள். அவர்களிடம் ஒரு காரணம் இருக்கிறது, அவர்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள், முயற்சி எடுக்கிறார்கள், மேலும் சூழ்நிலைகள் உங்களைப் பிரித்தாலும் நீங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்.
அந்த வகையான காத்திருப்பு வித்தியாசமான உணர்வைத் தரும்.
ஏனென்றால் அங்கே நம்பிக்கை இருக்கிறது, குழப்பம் இல்லை.
அங்கே முயற்சி இருக்கிறது, சாக்குப்போக்குகள் இல்லை.
அங்கே உரையாடல் இருக்கிறது, மௌனம் இல்லை.
அங்கே நம்பிக்கை இருக்கிறது, பொய்யான நம்பிக்கை இல்லை.
ஒருவருக்காகக் காத்திருப்பதை நிறுத்த, நீங்கள் அவர்களைக் காதலிப்பதை நிறுத்த வேண்டியதில்லை. சில சமயங்களில், உங்கள் இதயம் இன்னும் குணமாகிக்கொண்டிருக்கும்போதே, உங்கள் வாழ்க்கை தொடரத் தகுதியானது என்று நீங்கள் வெறுமனே முடிவு செய்யலாம்.
சரியான நபர், “இவர்களுக்கு நான் வேண்டுமா?” என்று உங்களை முடிவில்லாமல் கேட்க வைக்க மாட்டார். “நான் விரும்பப்படுகிறேன்” என்று அவர்கள் உங்களை உணர வைப்பார்கள்.
@motta madi
too late