എല്ലാവരും പറയുന്നു, സമയം എല്ലാം മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന്. പക്ഷേ അവർ അറിയുന്നില്ല, ചില മനുഷ്യർ സമയം കൊണ്ടല്ല അളക്കപ്പെടുന്നത്; അവർ നമ്മുടെ ആത്മാവിൽ പതിഞ്ഞുപോകുന്നു.
നീ പോയ ദിവസത്തിൽ നമ്മുടെ ബന്ധം മാത്രമല്ല അവസാനിച്ചത്. എന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ലോകം കൂടിയാണ് തകർന്നുവീണത്. അതിനുശേഷം ഞാൻ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ പഴയപോലെ ജീവിക്കുന്നില്ല. ഓരോ ദിവസവും കടന്നുപോകുന്നു, എന്നാൽ ഓരോ രാത്രിയും നിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകുന്നു.
ഒരിക്കൽ എന്റെ ദിനങ്ങളുടെ തുടക്കവും അവസാനവും നീയായിരുന്നു. ഇന്ന് നിന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും, നിന്റെ ചിരിയും, നിന്റെ കണ്ണുകളും, എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ട്. അവയാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
ചില രാത്രികളിൽ ഉറക്കം വരാതെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കും — ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ലോകം മുഴുവൻ പോലെ തോന്നിയിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇന്ന് മറ്റൊരു ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം എന്ന്. ആ ചിന്ത എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദ വേദനയായി കിടക്കും.
നിന്നെ മറക്കാൻ ഞാൻ പലതവണ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ എങ്ങനെ മറക്കും? ഒരാളെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നത് അവർ ഓർമ്മയിൽ മാത്രമാണെങ്കിൽ ആണ്. നീ എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അല്ല, എന്റെ ഓരോ ചിന്തയിലും, ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും, എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ തിരികെ വേണമെന്നില്ല. കാരണം ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ കാലം കവർന്നെടുക്കും. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം എനിക്ക് ഇന്നും നഷ്ടമായിട്ടില്ല — നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയം.
ആളുകൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ സാധാരണപോലെ ജീവിക്കുകയാണെന്ന് കരുതും. പക്ഷേ സത്യം ഇതാണ്: ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഇന്നിലല്ല, നീ ഉണ്ടായിരുന്ന ഇന്നലകളിലാണ്. നീയില്ലാത്ത ഈ വർത്തമാനത്തേക്കാൾ, നീ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഓർമ്മകളാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യം.
ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം ഇതായിരിക്കും — നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, എന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയല്ല... പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയാണ്.
കാരണം ചിലർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകും. പക്ഷേ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കലും പോകില്ല. അവ നമ്മളെ വിട്ടുപോയവരുടെ രൂപത്തിൽ അല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പൂർത്തിയാകാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.
നീ പോയ ദിവസത്തിൽ നമ്മുടെ ബന്ധം മാത്രമല്ല അവസാനിച്ചത്. എന്റെ ഉള്ളിലെ ഒരു ലോകം കൂടിയാണ് തകർന്നുവീണത്. അതിനുശേഷം ഞാൻ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ പഴയപോലെ ജീവിക്കുന്നില്ല. ഓരോ ദിവസവും കടന്നുപോകുന്നു, എന്നാൽ ഓരോ രാത്രിയും നിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകുന്നു.
ഒരിക്കൽ എന്റെ ദിനങ്ങളുടെ തുടക്കവും അവസാനവും നീയായിരുന്നു. ഇന്ന് നിന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും, നിന്റെ ചിരിയും, നിന്റെ കണ്ണുകളും, എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളും എന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നും ജീവനോടെ ഉണ്ട്. അവയാണ് ഇപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
ചില രാത്രികളിൽ ഉറക്കം വരാതെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കും — ഒരിക്കൽ എനിക്ക് ലോകം മുഴുവൻ പോലെ തോന്നിയിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇന്ന് മറ്റൊരു ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം എന്ന്. ആ ചിന്ത എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു നിശ്ശബ്ദ വേദനയായി കിടക്കും.
നിന്നെ മറക്കാൻ ഞാൻ പലതവണ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ എങ്ങനെ മറക്കും? ഒരാളെ മറക്കാൻ കഴിയുന്നത് അവർ ഓർമ്മയിൽ മാത്രമാണെങ്കിൽ ആണ്. നീ എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അല്ല, എന്റെ ഓരോ ചിന്തയിലും, ഓരോ നിശ്വാസത്തിലും, എന്റെ ഏകാന്തതയുടെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും ജീവിക്കുന്നുണ്ട്.
ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നെ തിരികെ വേണമെന്നില്ല. കാരണം ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ കാലം കവർന്നെടുക്കും. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം എനിക്ക് ഇന്നും നഷ്ടമായിട്ടില്ല — നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയം.
ആളുകൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ സാധാരണപോലെ ജീവിക്കുകയാണെന്ന് കരുതും. പക്ഷേ സത്യം ഇതാണ്: ഞാൻ ജീവിക്കുന്നത് ഇന്നിലല്ല, നീ ഉണ്ടായിരുന്ന ഇന്നലകളിലാണ്. നീയില്ലാത്ത ഈ വർത്തമാനത്തേക്കാൾ, നീ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ഓർമ്മകളാണ് എനിക്ക് കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യം.
ഒരുപക്ഷേ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം ഇതായിരിക്കും — നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും, എന്റെ ഹൃദയം ഇന്നും നിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയല്ല... പക്ഷേ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയാണ്.
കാരണം ചിലർ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോകും. പക്ഷേ അവരുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കലും പോകില്ല. അവ നമ്മളെ വിട്ടുപോയവരുടെ രൂപത്തിൽ അല്ല, നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ പൂർത്തിയാകാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു ആഗ്രഹത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.