.
നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു വലിയ ഒരു യാത്രയാണ്, അപരിചിതമായ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഒരു സഞ്ചാരം. ഈ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ചിലർ പെയ്തിറങ്ങുന്ന വേനൽമഴ പോലെ വരും; ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ തണുപ്പിക്കുകയും, എന്നാൽ അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നനവ് മാത്രം ബാക്കിവെച്ച് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നവർ. ഓരോ മനുഷ്യരും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് കൃത്യമായ ഒരു നിയോഗവുമായാണ്. ചിലർ നമ്മെ ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ചിലർ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു, ചിലർ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം കാട്ടിത്തരുന്നു. അവരുടെ ഭാഗം ഈ ജീവിതപുസ്തകത്തിൽ എഴുതിത്തീർന്നാൽ, അവർക്ക് മടങ്ങിയേ തീരൂ. അത് പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റമില്ലാത്ത നിയമമാണ്.
കൂടെയുള്ള ആ ചെറിയ കാലയളവ് നമുക്ക് ഏറ്റവും മനോഹരമായി ആഘോഷിക്കാം. ഒരു പൂമ്പാറ്റ അതിന്റെ ചെറിയ ആയുസ്സിൽ പൂക്കളോട് സല്ലപിക്കുന്നതുപോലെ, ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കാം. പിരിഞ്ഞുപോകേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്തയോടെയല്ല, മറിച്ച് ഒപ്പമുള്ള ഓരോ നിമിഷവും അമൂല്യമാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ വേണം അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ. അവർ യാത്രയാകുമ്പോൾ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കാതെ, അവരുടെ മനോഹരമായ സാന്നിധ്യത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുക. ഒരു കിളിയെ അതിന്റെ ആകാശത്തേക്ക് പറക്കാൻ വിടുന്നത് പോലെ ആ സംതൃപ്തിയോടെ അവരെ പോകാൻ അനുവദിക്കുക.
അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും നമ്മൾ തനിച്ചാകുന്നില്ല; അവർ സമ്മാനിച്ച നിമിഷങ്ങൾ നൂലറ്റ പട്ടം പോലെ എങ്ങോ മറയുന്നില്ല. പകരം, ആ ഓർമ്മകൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു മയിൽപ്പീലി പോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാം. എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും ആ ഓർമ്മകൾ എടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നും. ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നങ്ങളിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ ഈണം പോലെ ഈ ഓർമ്മകൾ നമ്മെ തേടിയെത്തും. നഷ്ടപ്പെട്ടതിലല്ല, മറിച്ച് അത്രയും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ ലഭിച്ചുവല്ലോ എന്നോർത്ത് ആ നല്ല കാലത്തെ എന്നും ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വെക്കാം.
.
നമ്മുടെ ജീവിതം ഒരു വലിയ ഒരു യാത്രയാണ്, അപരിചിതമായ വഴികളിലൂടെയുള്ള ഒരു സഞ്ചാരം. ഈ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ചിലർ പെയ്തിറങ്ങുന്ന വേനൽമഴ പോലെ വരും; ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന് നമ്മുടെ ഹൃദയത്തെ തണുപ്പിക്കുകയും, എന്നാൽ അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് ഒരു നനവ് മാത്രം ബാക്കിവെച്ച് മടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നവർ. ഓരോ മനുഷ്യരും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് കൃത്യമായ ഒരു നിയോഗവുമായാണ്. ചിലർ നമ്മെ ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു, ചിലർ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു, ചിലർ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം കാട്ടിത്തരുന്നു. അവരുടെ ഭാഗം ഈ ജീവിതപുസ്തകത്തിൽ എഴുതിത്തീർന്നാൽ, അവർക്ക് മടങ്ങിയേ തീരൂ. അത് പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റമില്ലാത്ത നിയമമാണ്.
കൂടെയുള്ള ആ ചെറിയ കാലയളവ് നമുക്ക് ഏറ്റവും മനോഹരമായി ആഘോഷിക്കാം. ഒരു പൂമ്പാറ്റ അതിന്റെ ചെറിയ ആയുസ്സിൽ പൂക്കളോട് സല്ലപിക്കുന്നതുപോലെ, ആ നിമിഷങ്ങളിൽ സന്തോഷം നിറയ്ക്കാം. പിരിഞ്ഞുപോകേണ്ടി വരുമെന്ന ചിന്തയോടെയല്ല, മറിച്ച് ഒപ്പമുള്ള ഓരോ നിമിഷവും അമൂല്യമാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെ വേണം അവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ. അവർ യാത്രയാകുമ്പോൾ തടഞ്ഞുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കാതെ, അവരുടെ മനോഹരമായ സാന്നിധ്യത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുക. ഒരു കിളിയെ അതിന്റെ ആകാശത്തേക്ക് പറക്കാൻ വിടുന്നത് പോലെ ആ സംതൃപ്തിയോടെ അവരെ പോകാൻ അനുവദിക്കുക.
അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും നമ്മൾ തനിച്ചാകുന്നില്ല; അവർ സമ്മാനിച്ച നിമിഷങ്ങൾ നൂലറ്റ പട്ടം പോലെ എങ്ങോ മറയുന്നില്ല. പകരം, ആ ഓർമ്മകൾ ഹൃദയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു മയിൽപ്പീലി പോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെക്കാം. എത്ര കാലം കഴിഞ്ഞാലും ആ ഓർമ്മകൾ എടുത്ത് നോക്കുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സുഖം തോന്നും. ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നങ്ങളിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ, ഒരു പഴയ പാട്ടിന്റെ ഈണം പോലെ ഈ ഓർമ്മകൾ നമ്മെ തേടിയെത്തും. നഷ്ടപ്പെട്ടതിലല്ല, മറിച്ച് അത്രയും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ ലഭിച്ചുവല്ലോ എന്നോർത്ത് ആ നല്ല കാലത്തെ എന്നും ഹൃദയത്തോട് ചേർത്ത് വെക്കാം.
.