മനോരാജ്യത്തിലെ വേലിയേറ്റങ്ങൾ

[harrycane287]

പെട്ടെന്നു പെയ്യും മധുരമഴയായും,
തൊട്ടടുത്തക്ഷണത്തിൽ വെന്തുരുകും വെയിലായും,
മനസ്സിന്റെ മാനം മാറിയുടുക്കുന്നു
ആർക്കുമറിയാത്ത വേഷപ്പകർച്ചകൾ.
ചിറകടിച്ച് ഉയരുമ്പോൾ പ്രകാശത്തിന്റെ അറ്റം,
ചിരിതൻ അലകളിൽ തങ്ങിനിൽക്കും ചിത്തം.
പെട്ടെന്നൊരു ഇരുൾ വന്നു മൂടും നിമിഷം,
വിജനമാം മരുഭൂമിയാകും ഉള്ളകം.
എന്തെന്നില്ലാത്തൊരു ഹർഷവും,
പിന്നെ അതിരില്ലാത്തൊരു വിഷാദവും;
ഏതു കാറ്റിലാണ് എന്റെ നൗകയാടുന്നത്?
ഏതു തിരയിലാണ് മനസ്സ് മുങ്ങിത്താഴുന്നത്?
തൻ നിയന്ത്രണമറ്റൊരു കടൽ പോലെ,
ആടിയുലയുന്നു ഞാൻ എനിക്കുള്ളിൽത്തന്നെ...