nandini00
Favoured Frenzy
എത്രയോ ദിവസങ്ങളായി
എനിക്ക് ഉറക്കം നഷ്ടമായിട്ട്...
നീയല്ലാതെ
മറ്റൊരു ചിന്തയും
എന്നിൽ ശേഷിക്കുന്നില്ല.
നീ എന്നിൽനിന്ന്
എത്രതന്നെ അകന്നുപോയാലും,
ഓരോ നിമിഷവും
അതിലേറെ ആഴത്തിൽ
ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മാറ്റം മനുഷ്യന്
സാധാരണമാണ്...
പക്ഷേ,
നമ്മിൽനിന്നൊരിക്കലും
വിട്ടുനിൽക്കാത്ത ശ്വാസംപോലെ
നീ എന്നോടൊപ്പം
ചേർന്നുതന്നെയുണ്ട്.
നിന്റെ ചില അവഗണനകൾ,
നിന്റെ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ
എനിക്ക് വേദനയാണ്.
നിന്റെ ഈ മൗനം പോലും
ഈ നിമിഷവും
എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
എന്നിട്ടും,
നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന്
ഒരു തരിപോലും
കുറവുവന്നിട്ടില്ല...
മറിച്ച്,
ഓരോ നിമിഷം കഴിയുമ്പോഴും
അത് കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക്
വേരിറക്കുകയാണ്.
സത്യമായും,
നീ തരുന്നതെന്തായാലും—
സ്നേഹമോ,
അവഗണനയോ,
അതിൽനിന്നുള്ള വേദനയോ...
എന്തുതന്നെയായാലും,
അത് കൂടാതെ
എനിക്ക് വയ്യെന്നായിരിക്കുന്നു.
കാരണം,
നീ തരുന്ന വേദനയ്ക്കുപോലും
നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ
ഒരു ഗന്ധമുണ്ട്...
നീ അകലുമ്പോൾ
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ശേഷിക്കുന്നത്
നിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രമാണ്.
അതുകൊണ്ട്,
നിന്റെ സ്നേഹം
എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും,
നിന്റെ അവഗണനയിൽ
ഞാൻ തകർന്നാലും,
നിന്റെ മൗനം
ഓരോ നിമിഷവും
എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചാലും...
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്
മാത്രം എനിക്ക്
നിർത്താനാവില്ല.
നീ തരുന്ന
എല്ലാ വേദനകളും
എല്ലാ അവഗണനകളും
ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങാം...
കാരണം,
നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ
വേദനയേക്കാൾ
നിന്നെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
വേദനയാണ്
എനിക്ക് സഹിക്കാനാകുന്നത്.
പക്ഷേ,
ഈ പറയുന്നതൊക്കെയും
എന്റെ മാത്രം മനസ്സാണ്...
ഇന്നത് കേൾക്കാൻ
ആരുമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും,
പറയാതെ വയ്യാതെയായി.
പറഞ്ഞുതീർക്കാനല്ല...
ഒരുപക്ഷേ,
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഇത്രയും നാളായി
കെട്ടിക്കിടന്നതിനെ
പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കുന്നതാണ്.
നീ കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിലും,
നീ അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും...
ഒടുവിൽ,
ഈ സ്നേഹവും
അത് പകുത്തുതന്ന
വേദനയും
എന്നോടൊപ്പം
എരിഞ്ഞടങ്ങട്ടെ.
എന്റെ മരണവും
ആരിലും
ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ
വേഗതയെ
നിയന്ത്രിക്കില്ലെന്നും
ഞാനറിയുന്നു.
എനിക്ക് ഉറക്കം നഷ്ടമായിട്ട്...
നീയല്ലാതെ
മറ്റൊരു ചിന്തയും
എന്നിൽ ശേഷിക്കുന്നില്ല.
നീ എന്നിൽനിന്ന്
എത്രതന്നെ അകന്നുപോയാലും,
ഓരോ നിമിഷവും
അതിലേറെ ആഴത്തിൽ
ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മാറ്റം മനുഷ്യന്
സാധാരണമാണ്...
പക്ഷേ,
നമ്മിൽനിന്നൊരിക്കലും
വിട്ടുനിൽക്കാത്ത ശ്വാസംപോലെ
നീ എന്നോടൊപ്പം
ചേർന്നുതന്നെയുണ്ട്.
നിന്റെ ചില അവഗണനകൾ,
നിന്റെ ചില പെരുമാറ്റങ്ങൾ
എനിക്ക് വേദനയാണ്.
നിന്റെ ഈ മൗനം പോലും
ഈ നിമിഷവും
എന്നെ വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
എന്നിട്ടും,
നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന്
ഒരു തരിപോലും
കുറവുവന്നിട്ടില്ല...
മറിച്ച്,
ഓരോ നിമിഷം കഴിയുമ്പോഴും
അത് കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക്
വേരിറക്കുകയാണ്.
സത്യമായും,
നീ തരുന്നതെന്തായാലും—
സ്നേഹമോ,
അവഗണനയോ,
അതിൽനിന്നുള്ള വേദനയോ...
എന്തുതന്നെയായാലും,
അത് കൂടാതെ
എനിക്ക് വയ്യെന്നായിരിക്കുന്നു.
കാരണം,
നീ തരുന്ന വേദനയ്ക്കുപോലും
നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ
ഒരു ഗന്ധമുണ്ട്...
നീ അകലുമ്പോൾ
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ശേഷിക്കുന്നത്
നിന്റെ ഓർമ്മ മാത്രമാണ്.
അതുകൊണ്ട്,
നിന്റെ സ്നേഹം
എനിക്ക് ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും,
നിന്റെ അവഗണനയിൽ
ഞാൻ തകർന്നാലും,
നിന്റെ മൗനം
ഓരോ നിമിഷവും
എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചാലും...
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്
മാത്രം എനിക്ക്
നിർത്താനാവില്ല.
നീ തരുന്ന
എല്ലാ വേദനകളും
എല്ലാ അവഗണനകളും
ഞാൻ ഏറ്റുവാങ്ങാം...
കാരണം,
നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുന്നതിന്റെ
വേദനയേക്കാൾ
നിന്നെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന
വേദനയാണ്
എനിക്ക് സഹിക്കാനാകുന്നത്.
പക്ഷേ,
ഈ പറയുന്നതൊക്കെയും
എന്റെ മാത്രം മനസ്സാണ്...
ഇന്നത് കേൾക്കാൻ
ആരുമില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും,
പറയാതെ വയ്യാതെയായി.
പറഞ്ഞുതീർക്കാനല്ല...
ഒരുപക്ഷേ,
എന്റെ ഉള്ളിൽ
ഇത്രയും നാളായി
കെട്ടിക്കിടന്നതിനെ
പുറത്തേക്ക് ഒഴുക്കുന്നതാണ്.
നീ കേൾക്കുന്നില്ലെങ്കിലും,
നീ അറിയുന്നില്ലെങ്കിലും...
ഒടുവിൽ,
ഈ സ്നേഹവും
അത് പകുത്തുതന്ന
വേദനയും
എന്നോടൊപ്പം
എരിഞ്ഞടങ്ങട്ടെ.
എന്റെ മരണവും
ആരിലും
ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ
വേഗതയെ
നിയന്ത്രിക്കില്ലെന്നും
ഞാനറിയുന്നു.
