Stanz
Active Ranker
മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ അരുൺ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നില്ല. റോഡിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് നോക്കി അവൻ ആരെയോ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വന്നു.
മീര.
എപ്പോഴും ധരിക്കുന്ന നീല കുടയും, മഴത്തുള്ളികൾ പറ്റിയ മുടിയും, ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെറുതായി താഴുന്ന കണ്ണുകളും.
"ഇന്നും വൈകിയല്ലോ?" അരുൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ വൈകിയതല്ല. നീ നേരത്തെ വന്നതാണ്."
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
അവർ തമ്മിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അത് തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിച്ചു. ഒരേ ബസിൽ യാത്ര ചെയ്തു. പരീക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പ് പരസ്പരം പഠിപ്പിച്ചു. വഴക്കിട്ടു. പിണങ്ങി. വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
പക്ഷേ "ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു" എന്ന മൂന്ന് വാക്കുകൾ മാത്രം അവരുടെ ഇടയിൽ എന്നും പറയാതെ കിടന്നു.
ഒരു ദിവസം മീര പറഞ്ഞു,
"അരുൺ, എനിക്ക് അടുത്ത മാസം ദുബായിലേക്ക് പോകണം."
അവൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"എത്ര ദിവസത്തേക്ക്?"
"അറിയില്ല. ജോലി സ്ഥിരമായാൽ... ഒരുപക്ഷേ തിരിച്ചു വരില്ല."
അവന്റെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
"നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ?"
മീര കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.
"എനിക്ക് അറിയില്ല."
അന്ന് അവർ പിരിയുമ്പോൾ മീര തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
"അരുൺ..."
"മ്മ്?"
"ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാതെ പോയാൽ... പിന്നെ ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതെ പോകുമോ?"
അവൻ അവളെ നോക്കി.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"പോകരുത്."
"എനിക്ക് നിന്നെ വേണം."
"ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
പക്ഷേ ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല.
"ചിലപ്പോൾ..." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "പറയേണ്ടത് സമയത്ത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കും."
മീര ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"അപ്പോൾ സമയത്ത് പറയണം."
അവൾ നടന്നു പോയി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അരുൺ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
മീര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ വിമാനം പുലർച്ചെയായിരുന്നു.
ബെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അത് എടുത്തു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"അരുൺ,
നീ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
നിന്റെ കാത്തിരിപ്പിൽ.
നിന്റെ ചെറിയ വഴക്കുകളിൽ.
ഞാൻ പോകുമ്പോൾ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ നീ വിഷമിക്കുന്നതിൽ.
എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇനി ഒരു കാര്യം മാത്രം പറയാം.
നീ എന്നെ കാത്തിരിക്കുമെങ്കിൽ... ഞാൻ തിരിച്ചു വരാം.
— മീര"
അരുൺ ആ പേപ്പർ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ആദ്യമായി അവൻ കരഞ്ഞു.
രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വീണ്ടും മഴ പെയ്തു.
അരുൺ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"ഇന്നും നേരത്തെ വന്നോ?"
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
നീല കുടയ്ക്ക് കീഴിൽ മീര.
അരുൺ എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.
"ഇത്തവണ ഞാൻ നേരത്തെ വന്നതല്ല."
"പിന്നെ?"
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
"നിന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്ക് രണ്ട് വർഷം വൈകിയെന്ന് മാത്രം."
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ പറയുമോ?"
അരുൺ ചിരിച്ചു.
"ഇനി പറയാതെ പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ."
അവൻ അവളുടെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
"മീര, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ...
അവർക്ക് ഒരു കുടയുടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ അരുൺ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു പഴയ പുസ്തകം. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിലായിരുന്നില്ല. റോഡിന്റെ മറുവശത്തേക്ക് നോക്കി അവൻ ആരെയോ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വന്നു.
മീര.
എപ്പോഴും ധരിക്കുന്ന നീല കുടയും, മഴത്തുള്ളികൾ പറ്റിയ മുടിയും, ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെറുതായി താഴുന്ന കണ്ണുകളും.
"ഇന്നും വൈകിയല്ലോ?" അരുൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ വൈകിയതല്ല. നീ നേരത്തെ വന്നതാണ്."
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
അവർ തമ്മിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അത് തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരുമിച്ച് ചായ കുടിച്ചു. ഒരേ ബസിൽ യാത്ര ചെയ്തു. പരീക്ഷയ്ക്ക് മുമ്പ് പരസ്പരം പഠിപ്പിച്ചു. വഴക്കിട്ടു. പിണങ്ങി. വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
പക്ഷേ "ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു" എന്ന മൂന്ന് വാക്കുകൾ മാത്രം അവരുടെ ഇടയിൽ എന്നും പറയാതെ കിടന്നു.
ഒരു ദിവസം മീര പറഞ്ഞു,
"അരുൺ, എനിക്ക് അടുത്ത മാസം ദുബായിലേക്ക് പോകണം."
അവൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"എത്ര ദിവസത്തേക്ക്?"
"അറിയില്ല. ജോലി സ്ഥിരമായാൽ... ഒരുപക്ഷേ തിരിച്ചു വരില്ല."
അവന്റെ ചിരി പതുക്കെ മാഞ്ഞു.
"നിനക്ക് സന്തോഷമാണോ?"
മീര കുറച്ചു നേരം അവനെ നോക്കി.
"എനിക്ക് അറിയില്ല."
അന്ന് അവർ പിരിയുമ്പോൾ മീര തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
"അരുൺ..."
"മ്മ്?"
"ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാതെ പോയാൽ... പിന്നെ ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതെ പോകുമോ?"
അവൻ അവളെ നോക്കി.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
"പോകരുത്."
"എനിക്ക് നിന്നെ വേണം."
"ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
പക്ഷേ ഒന്നും പുറത്തുവന്നില്ല.
"ചിലപ്പോൾ..." അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "പറയേണ്ടത് സമയത്ത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കും."
മീര ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"അപ്പോൾ സമയത്ത് പറയണം."
അവൾ നടന്നു പോയി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അരുൺ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
മീര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവളുടെ വിമാനം പുലർച്ചെയായിരുന്നു.
ബെഞ്ചിൽ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അത് എടുത്തു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"അരുൺ,
നീ ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
നിന്റെ കാത്തിരിപ്പിൽ.
നിന്റെ ചെറിയ വഴക്കുകളിൽ.
ഞാൻ പോകുമ്പോൾ ഒന്നും ചോദിക്കാതെ നീ വിഷമിക്കുന്നതിൽ.
എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു എന്ന് പറയാൻ ധൈര്യമില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇനി ഒരു കാര്യം മാത്രം പറയാം.
നീ എന്നെ കാത്തിരിക്കുമെങ്കിൽ... ഞാൻ തിരിച്ചു വരാം.
— മീര"
അരുൺ ആ പേപ്പർ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ആദ്യമായി അവൻ കരഞ്ഞു.
രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വീണ്ടും മഴ പെയ്തു.
അരുൺ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"ഇന്നും നേരത്തെ വന്നോ?"
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
നീല കുടയ്ക്ക് കീഴിൽ മീര.
അരുൺ എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു.
"ഇത്തവണ ഞാൻ നേരത്തെ വന്നതല്ല."
"പിന്നെ?"
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
"നിന്നെ കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്ക് രണ്ട് വർഷം വൈകിയെന്ന് മാത്രം."
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ പറയുമോ?"
അരുൺ ചിരിച്ചു.
"ഇനി പറയാതെ പോകാൻ പറ്റില്ലല്ലോ."
അവൻ അവളുടെ കൈ കൂടുതൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
"മീര, ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
മഴ അപ്പോഴും പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ...
അവർക്ക് ഒരു കുടയുടെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.