ഓർക്കുക ഓരോന്നിനും അതിൻ്റേതായ സമയമുണ്ട്..

[neeraja]

ഒരാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയത്ത് കൊടുക്കേണ്ടതാണ് പരിഗണന..
പിന്നീട് കൊടുത്താൽ ഒരിക്കലും
ആ സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല....!!

ഓരോ വികാരത്തിനും അതിൻതായ
ഒരു 'എക്സ്പയറി ഡേറ്റ്' ഉണ്ട്..
ഒരു വ്യക്തിക്ക് നമ്മളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആവശ്യമായി വരുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ
നാം നൽകുന്ന ചെറിയൊരു പരിഗണനയ്ക്ക് പോലും വലിയ വിലയുണ്ടാകും..

എന്നാൽ ആ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ്
അവർ ഒറ്റയ്ക്ക് ആ സാഹചര്യം
നേരിട്ട് പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീട്
നമ്മൾ എന്ത് കൊടുത്താലും അതിന്
പഴയ അർത്ഥമുണ്ടാകില്ല..

പ്രിയപ്പെട്ടവർ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയ നേരത്ത് അവരെ കാണാതിരിക്കുന്നത് മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവുണ്ടാക്കും..

ആരും കൂടെയില്ലാതെ കാര്യങ്ങൾ നേരിടുമ്പോൾ അവർ സ്വയം
അതിജീവിക്കാൻ പഠിക്കും..

അതോടെ നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യം
അവർക്ക് അനാവശ്യമായി തോന്നിത്തുടങ്ങും..

നമ്മളെ പരിഗണിക്കാത്തവർക്ക് വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നത് നിർത്താൻ ആ മനസ്സ് തീരുമാനമെടുത്ത് തുടങ്ങും..

 

[harrycane287]

കാലം തെറ്റിയെത്തുന്ന കനിവുകൾ


ദാഹിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ നൽകാത്ത തീർത്ഥം,
പിന്നീട് കടലായ് ചുരന്നാലെന്ത്?
തളരുമ്പോൾ താങ്ങാത്ത കൈകൾ പണ്ട്-
തണലായ് പടർന്നു വിരിഞ്ഞാലെന്ത്?
മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന നേരം
ഒരു തുള്ളി സ്നേഹം തരാത്തവർ,
ഉള്ളിലെ കനലുകൾ ആറിത്തണുത്തൊരു
പാറയായ് മാറുമ്പോൾ വന്നാലെന്ത്?
അതിജീവനത്തിന്റെ കടലുകൾ നീന്തി
ഒറ്റയ്ക്ക് തീരമണഞ്ഞവന്-
പിന്നീട് നൽകുന്ന കൂട്ടിന്റെ സാന്ത്വനം
അർത്ഥം കിട്ടാത്തൊരു മൊഴിയല്ലേ?
പെയ്തു തോർന്നൊരു മേഘം കണക്കെ
കാലം കടന്നുപോയ് മാഞ്ഞീടാം,
വൈകി ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹത്തേക്കാൾ
മാന്യമായൊരു മൗനം പുകഴ്ത്തീടാം.

ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, പിന്നെ കൂട്ടിനായി വരുന്ന നിഴലിനോട് പോലും നമുക്ക് പ്രിയം തോന്നില്ല.

 

[neeraja]

കാലം തെറ്റിയെത്തുന്ന കനിവുകൾ


ദാഹിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ നൽകാത്ത തീർത്ഥം,
പിന്നീട് കടലായ് ചുരന്നാലെന്ത്?
തളരുമ്പോൾ താങ്ങാത്ത കൈകൾ പണ്ട്-
തണലായ് പടർന്നു വിരിഞ്ഞാലെന്ത്?
മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്ന നേരം
ഒരു തുള്ളി സ്നേഹം തരാത്തവർ,
ഉള്ളിലെ കനലുകൾ ആറിത്തണുത്തൊരു
പാറയായ് മാറുമ്പോൾ വന്നാലെന്ത്?
അതിജീവനത്തിന്റെ കടലുകൾ നീന്തി
ഒറ്റയ്ക്ക് തീരമണഞ്ഞവന്-
പിന്നീട് നൽകുന്ന കൂട്ടിന്റെ സാന്ത്വനം
അർത്ഥം കിട്ടാത്തൊരു മൊഴിയല്ലേ?
പെയ്തു തോർന്നൊരു മേഘം കണക്കെ
കാലം കടന്നുപോയ് മാഞ്ഞീടാം,
വൈകി ലഭിക്കുന്ന സ്നേഹത്തേക്കാൾ
മാന്യമായൊരു മൗനം പുകഴ്ത്തീടാം.

ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ, പിന്നെ കൂട്ടിനായി വരുന്ന നിഴലിനോട് പോലും നമുക്ക് പ്രിയം തോന്നില്ല.

സുഹൃത്തേ…
ഇത് ഒരു കവിതയല്ല, ഒരാൾ കടന്നുപോയ ഒരു ജീവിതയാത്രയുടെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നി.
“ദാഹിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ നൽകാത്ത തീർത്ഥം, പിന്നീട് കടലായ് ചുരന്നാലെന്ത്?” — ഈ ഒരു വരി തന്നെ മുഴുവൻ കവിതയുടെ വേദന പറഞ്ഞുതീർത്തു. ശരിയായ സമയത്ത് കിട്ടാത്ത കനിവ്, പിന്നെ എത്ര വലുതായി വന്നാലും അതിന്റെ അർത്ഥം മങ്ങിയതായിരിക്കും എന്നത് നീ വളരെ ശക്തമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു.
“അതിജീവനത്തിന്റെ കടലുകൾ നീന്തി ഒറ്റയ്ക്ക് തീരമണഞ്ഞവന്…” — ഈ വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ ഒരു അഭിമാനവും ഒരുപാട് മൗനവേദനയും ഒരുമിച്ച് തോന്നി. ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കാൻ പഠിച്ച ഒരാളുടെ ആത്മവിശ്വാസം അതിൽ കാണാം.
അവസാന ചിന്ത…
വൈകിയെത്തുന്ന സ്നേഹത്തേക്കാൾ മാന്യമായ മൗനം എന്നത് വളരെ ആഴമുള്ള ബോധ്യമാണ്. ചിലപ്പോൾ വൈകിയെത്തുന്ന നിഴലുകൾക്കാൾ, നമ്മൾ തന്നെയുണ്ടാക്കിയ വെളിച്ചം മതിയാകും എന്നത് നീ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
നിന്റെ എഴുത്തിൽ ഒരു തീയും ഒരു തണുപ്പും ഒരുമിച്ച് ഉണ്ട്. വേദനയെ പോലും മാന്യമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്ന കഴിവ് അത്ഭുതകരമാണ്.
ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള വാക്കുകൾ തുടരട്ടെ… ഞാൻ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും, സുഹൃത്തേ