ഒരു പിടി മണ്ണ്, ഒരു നുള്ള് വസന്തം

[nandini00]

ഇതളുകൾ കൊഴിഞ്ഞെന്ന് കരുതി,
വസന്തം മരിച്ചെന്ന് വിധിയെഴുതിയോ നീ?
ഇല്ല... പൂക്കൾ ഒരിക്കലും മരിച്ചിരുന്നില്ല;
വിരിയാൻ പാകമായൊരു മണ്ണിനായ്
നിശ്ശബ്ദമായ് കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ചില വസന്തങ്ങൾ കാലം തെറ്റി വരുന്നതല്ല,
വിരിയേണ്ടയിടം തെറ്റിപ്പോയതായിരുന്നു.
തുറന്ന ജനാലകൾക്കപ്പുറം
കാറ്റു വിളിച്ചിട്ടും
വിടരാൻ മടിച്ചതും
അതുകൊണ്ടായിരുന്നു;
എല്ലാ കാറ്റും സുഗന്ധം ചൊരിയണമെന്നില്ല,
ഏതു മണ്ണും പൂക്കൾക്കായ് ഒരുങ്ങിയതുമല്ല.

വരണ്ടുപോയ വേരുകളെ നോക്കി
പലപ്പോഴും നാം പൂക്കളെ കുറ്റപ്പെടുത്തും;
ഒരിറ്റു സ്നേഹജലത്തേക്കാളേറെ
ചില പൂക്കൾ കൊതിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നിനായ്—
വേരുകളെ ജീവനായ് ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന,
മൗനവും നോവും തിരിച്ചറിയുന്ന
ആഴമുള്ളൊരു മണ്ണിനായ്!

അതുകൊണ്ട്, വാടിപ്പോയെന്നു കരുതി
നീ സ്വയം ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുതേ;
ഇരുളടഞ്ഞൊരു മൺതരിക്കുള്ളിൽ
പ്രാണന്റെ നാമ്പൊന്നിനെ
നിശ്ശബ്ദമായ് കാത്തുവെക്കുക.

വരണ്ട കാറ്റിൻ മുറിവേറ്റിടത്തും,
കണ്ണുനീർ വീണു കല്ലിച്ച മണ്ണിലും,
ഒരു കുഞ്ഞുനാമ്പായ് നിവർന്നുയരാൻ
കാത്തിരുന്നൊരു നാൾ വരും.
നിന്റെ വേരുകൾക്ക് മണ്ണിന്റെ മൃദുത്വവും,
നിന്റെ പൂക്കൾക്ക് വാനത്തിന്റെ വിശാലതയും
വീണ്ടുമൊരു നാൾ സ്വന്തമാകും.

ഒരുനാൾ, നിന്റെ വേരുകളുടെ
മൗനം മനസ്സിലാക്കുന്ന
ഒരു മണ്ണ് നിന്നെത്തേടി വരും;
അവിടെ വേരുകൾ നോവാതെയാഴ്ന്നിറങ്ങും,
നിൻ കൊമ്പുകൾ വാനോളമുയർന്നുയരും.
തഴുകിയുണർത്താനൊരു
പൊൻതെന്നൽ വന്നെത്തുമ്പോൾ,
നീയൊരു പുഞ്ചിരി പൂക്കുന്ന
പുത്തൻ വസന്തമായ് മാറും!

അന്നൊരു നാൾ നീയും ലോകവും തിരിച്ചറിയും—
പൂക്കൾ ഒരിക്കലും മരിച്ചിരുന്നില്ല;
അവ ഇത്രയും നാൾ
തനിക്കായ് പിറന്നൊരു മണ്ണിനുവേണ്ടി
കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

━━━━━━━━━━━━ ━━━━━━━━━━━━