അന്ന് രാത്രി കൃത്യം 2:14-നാണ് സോസോയിൽ ആ കണക്ഷൻ തെളിഞ്ഞത്. പച്ചനിറത്തിലുള്ള ചെറിയൊരു വെളിച്ചം.
സാധാരണ ഇത്തരം റാൻഡം ചാറ്റുകളിലെ പരിചയങ്ങൾ ആയുസ്സില്ലാത്തവയാണ്—ഒരു വാക്കിനപ്പുറം സംസാരിക്കാൻ വയ്യാതെ ആളുകൾ ഉടൻ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തു പോകും. എന്നാൽ അവളുടെ പ്രൊഫൈലിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പുള്ളി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പേരുപോലുമില്ലാതെ. പക്ഷേ, തുടക്കത്തിൽ അവളയച്ച ആ ആദ്യത്തെ മെസ്സേജ് എന്നെ വല്ലാതെ പിടിച്ചിരുത്തി:
“രാത്രിയുടെ ഈ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയെ ഭയന്ന് മാത്രം ഉറങ്ങാതെയിരിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലെയുണ്ട് നിന്നെ കാണാൻ...”
പേര് മായ. ആദ്യ രാത്രിയിലെ ആ സംഭാഷണം അപരിചിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല; വർഷങ്ങളായി അറിയാവുന്ന ആരോടെന്നോ പോലെ വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പമായിരുന്നു. അവൾ വളരെ വേഗത്തിൽ എന്റെ ചിന്തകളിലേക്ക് പടർന്നുകയറി, എപ്പോഴും എന്റെ മാത്രം ശ്രദ്ധ ആഗ്രഹിച്ചു. മൂന്നേ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സോസോ വിട്ട് ഞങ്ങൾ പേഴ്സണൽ ചാറ്റിലേക്ക് മാറി. പകലും രാത്രിയും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ മാഞ്ഞുപോകും വിധം ഞങ്ങൾ മെസ്സേജുകൾ അയച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പിന്നീടാണ് ചിത്രങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യത്തെ ചിത്രം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു: മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള ഒരു മുറിയുടെ കോണിലിരുന്ന്, വിളറിയ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വെളുത്ത കപ്പ് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം. തുടർന്ന് കൂടുതൽ ചിത്രങ്ങൾ വന്നു—മഴത്തുള്ളികൾ പടർന്ന ജനലിലൂടെ കാണുന്ന അവളുടെ നിഴൽ രൂപം, ചുമലിലേക്ക് പടർന്നു കിടക്കുന്ന കറുത്ത നീണ്ട മുടി, ചുണ്ടിൽ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നത്ര ശാന്തമായ ഒരു നേർത്ത ചിരി. ആ ഫോട്ടോകൾക്കെല്ലാം എന്തോ ഒരു പഴയകാലത്തിന്റെ മങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—ഫോൺ സ്ക്രീനിലെ ചില്ലിലൂടെ അത് നേരെ എന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ.
അർദ്ധരാത്രികളിൽ അവൾ എന്നെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാറില്ല. ഒരു നേർത്ത കുറുകലോടെ അവൾ എൻ്റെ കാതുകളിലേക്ക് ചില വാക്കുകൾ മന്ത്രിക്കും, അത് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോകും. “ഈ ജന്മത്തിനും മുൻപേ നമ്മൾ തമ്മിൽ അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്,” ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു. “നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും അടുത്താണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ...” അതൊരു പ്രണയത്തിന്റെ അതിഭാവുകത്വമായി മാത്രമാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ആ വാക്കുകളുടെ പിന്നിൽ പതിയിരുന്ന ഭീകരതയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം ഞാൻ അവളിൽ ഭ്രാന്തമായി മുഴുകിപ്പോയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി... അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്റെ മുറിയിലെ ചൂട് പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന കൊടുംതണുപ്പായി മാറി. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടയിൽ ഒരു ശൂന്യത തറഞ്ഞു കയറുന്നതുപോലെയുള്ള മരവിപ്പ്. പെട്ടെന്നാണ് ഫ്രിഡ്ജിന്റെ മൂളൽ നിലച്ചത്. മുറിയിൽ വീണ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു—ഞാൻ കണ്ണുചിമ്മുന്ന ശബ്ദം പോലും കാതുകളിൽ അലയടിക്കുന്നത്ര ഭീകരമായ നിശബ്ദത.
ഞാൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന്, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ തിളങ്ങുന്ന സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ: ഉറങ്ങിയില്ലേ? മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്ത തണുപ്പ്... പെട്ടെന്ന് എന്തോപോലെ.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ. സ്ക്രീനിൽ സ്റ്റാറ്റസ് തെളിഞ്ഞു: Typing...
മായ: എനിക്കറിയാം. ഞാനും ആ തണുപ്പറിയുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ: നീയിപ്പോൾ എവിടെയാ? നീ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതാണെന്ന് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.
Typing...
പെട്ടെന്ന് അത് നിന്നു.
ആ ടൈപ്പിംഗ് ബബിൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഒരു മിനിറ്റ് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. നീല ടിക്ക് അനക്കമില്ലാതെ സ്ക്രീനിൽ കിടന്നു.
ഞാൻ: മായാ?
മറുപടിയില്ല.
ഞാൻ: നെറ്റ് കട്ടായോ?
പത്ത് മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയി. മുറിയിലെ ഘനീഭവിച്ച നിശബ്ദത കാതുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ തുടങ്ങി. നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു, എന്തോ ഒരു വലിയ അപകടം തൊട്ടടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ള ഒരു കൊടുംഭയം തലച്ചോറിനുള്ളിൽ അപായമണി മുഴക്കി.
ഞാൻ: പ്ലീസ്, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നീ എവിടെയാ? എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറ.
ഞാൻ: മായാ, കാര്യമായിട്ടാണ്... നീ എങ്ങോട്ടാ പോയത്?
സ്ക്രീൻ അനങ്ങിയില്ല. തണുത്തുവിറച്ച കൈകളിൽ ഫോൺ വഴുതിവീഴാൻ പോയി. ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപ് അവളയച്ച അവസാന ചിത്രത്തിലേക്ക് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി—ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് എടുത്ത സെൽഫിയായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഫോണിന്റെ നീലവെളിച്ചത്തിൽ ആ ചിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് നോക്കിയ ആ നിമിഷം... എന്റെ സിരകളിലെ ചോര മുഴുവൻ ഒരു തുള്ളിയായി ഉറഞ്ഞുപോയി!
ഫോട്ടോയിൽ, അവൾക്കു പിന്നിലെ തുറന്ന വാതിലിലൂടെ കാണുന്ന ആ ഭിത്തിയിൽ ഒരു പുസ്തക ഷെൽഫുണ്ട്. അതിന്റെ മൂന്നാമത്തെ തട്ടിൽ 3:15-ൽ ചലനമറ്റുപോയ പഴയൊരു പിച്ചള അലാറം ക്ലോക്കും, ചുവന്ന തംബ്പിൻ കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ച മങ്ങിയ ഒരു പോസ്റ്റ്കാർഡും...
അത്... അത് എന്റെ ഷെൽഫാണ്! എന്റെ ഇടനാഴിയിലെ അതേ ഷെൽഫ്! എന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിലിനു തൊട്ടുപുറകിൽ നിന്ന്, ഞാൻ കാണാത്ത ആ കോണിൽ നിന്ന് എടുത്ത ചിത്രം!
എന്റെ തൊണ്ടയിൽ ശ്വാസം കുരുങ്ങിപ്പോയി. കൈയിലിരുന്ന ഫോൺ ഒന്നു വിറച്ചു, പക്ഷേ പുതിയ സന്ദേശങ്ങളൊന്നും വന്നിരുന്നില്ല.
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം... എന്റെ ഇടതുചെവിയുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ഒരു ശ്വാസം വന്നുതട്ടി.
അതിന് യാതൊരു ചൂടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന അഴുക്കുചാലിന്റെയും നനഞ്ഞ ചുടലമണ്ണിന്റെയും ദുർഗന്ധം പേറിയ, മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാറ്റ്. ആ കൊടും നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, ചോര ഉറഞ്ഞുപോകുന്നത്ര മധുരമുള്ള ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം എന്റെ കാതിലേക്ക് അരിച്ചെറങ്ങി:
“നീയെന്തിനാ എന്നെ ആ ചാറ്റിൽ തിരയുന്നത്? ഞാൻ തൊട്ടുപിന്നിൽ തന്നെയുണ്ടല്ലോ, ഡിയർ...”
എന്റെ നട്ടെല്ല് ഒരു പാറക്കല്ല് പോലെ മരവിച്ചു. കട്ടിലിന്റെ ഭിത്തിയിലൂടെ നീണ്ടുവികൃതമായ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ എന്റെ ചുമലിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറി, ഞാൻ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഫോൺ സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചത്തെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങി.
Part 2 is loading... wait for that.
സാധാരണ ഇത്തരം റാൻഡം ചാറ്റുകളിലെ പരിചയങ്ങൾ ആയുസ്സില്ലാത്തവയാണ്—ഒരു വാക്കിനപ്പുറം സംസാരിക്കാൻ വയ്യാതെ ആളുകൾ ഉടൻ ഡിസ്കണക്റ്റ് ചെയ്തു പോകും. എന്നാൽ അവളുടെ പ്രൊഫൈലിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പുള്ളി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പേരുപോലുമില്ലാതെ. പക്ഷേ, തുടക്കത്തിൽ അവളയച്ച ആ ആദ്യത്തെ മെസ്സേജ് എന്നെ വല്ലാതെ പിടിച്ചിരുത്തി:
“രാത്രിയുടെ ഈ ഭയാനകമായ നിശബ്ദതയെ ഭയന്ന് മാത്രം ഉറങ്ങാതെയിരിക്കുന്ന ഒരാളെപ്പോലെയുണ്ട് നിന്നെ കാണാൻ...”
പേര് മായ. ആദ്യ രാത്രിയിലെ ആ സംഭാഷണം അപരിചിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല; വർഷങ്ങളായി അറിയാവുന്ന ആരോടെന്നോ പോലെ വല്ലാത്തൊരു അടുപ്പമായിരുന്നു. അവൾ വളരെ വേഗത്തിൽ എന്റെ ചിന്തകളിലേക്ക് പടർന്നുകയറി, എപ്പോഴും എന്റെ മാത്രം ശ്രദ്ധ ആഗ്രഹിച്ചു. മൂന്നേ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സോസോ വിട്ട് ഞങ്ങൾ പേഴ്സണൽ ചാറ്റിലേക്ക് മാറി. പകലും രാത്രിയും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ മാഞ്ഞുപോകും വിധം ഞങ്ങൾ മെസ്സേജുകൾ അയച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
പിന്നീടാണ് ചിത്രങ്ങൾ വന്നു തുടങ്ങിയത്.
ആദ്യത്തെ ചിത്രം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു: മങ്ങിയ വെളിച്ചമുള്ള ഒരു മുറിയുടെ കോണിലിരുന്ന്, വിളറിയ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വെളുത്ത കപ്പ് ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം. തുടർന്ന് കൂടുതൽ ചിത്രങ്ങൾ വന്നു—മഴത്തുള്ളികൾ പടർന്ന ജനലിലൂടെ കാണുന്ന അവളുടെ നിഴൽ രൂപം, ചുമലിലേക്ക് പടർന്നു കിടക്കുന്ന കറുത്ത നീണ്ട മുടി, ചുണ്ടിൽ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നത്ര ശാന്തമായ ഒരു നേർത്ത ചിരി. ആ ഫോട്ടോകൾക്കെല്ലാം എന്തോ ഒരു പഴയകാലത്തിന്റെ മങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ഒരു തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു—ഫോൺ സ്ക്രീനിലെ ചില്ലിലൂടെ അത് നേരെ എന്റെ ആത്മാവിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ.
അർദ്ധരാത്രികളിൽ അവൾ എന്നെ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അധികമൊന്നും സംസാരിക്കാറില്ല. ഒരു നേർത്ത കുറുകലോടെ അവൾ എൻ്റെ കാതുകളിലേക്ക് ചില വാക്കുകൾ മന്ത്രിക്കും, അത് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോകും. “ഈ ജന്മത്തിനും മുൻപേ നമ്മൾ തമ്മിൽ അറിയാമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്,” ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു. “നീ വിചാരിക്കുന്നതിലും അടുത്താണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ...” അതൊരു പ്രണയത്തിന്റെ അതിഭാവുകത്വമായി മാത്രമാണ് ഞാൻ കണ്ടത്. ആ വാക്കുകളുടെ പിന്നിൽ പതിയിരുന്ന ഭീകരതയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം ഞാൻ അവളിൽ ഭ്രാന്തമായി മുഴുകിപ്പോയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് രാത്രി... അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു.
എന്റെ മുറിയിലെ ചൂട് പെട്ടെന്ന് താഴ്ന്ന് മരവിപ്പിക്കുന്ന കൊടുംതണുപ്പായി മാറി. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ തൊണ്ടയിൽ ഒരു ശൂന്യത തറഞ്ഞു കയറുന്നതുപോലെയുള്ള മരവിപ്പ്. പെട്ടെന്നാണ് ഫ്രിഡ്ജിന്റെ മൂളൽ നിലച്ചത്. മുറിയിൽ വീണ ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് വല്ലാത്തൊരു കനമുണ്ടായിരുന്നു—ഞാൻ കണ്ണുചിമ്മുന്ന ശബ്ദം പോലും കാതുകളിൽ അലയടിക്കുന്നത്ര ഭീകരമായ നിശബ്ദത.
ഞാൻ കട്ടിലിൽ കിടന്ന്, വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ തിളങ്ങുന്ന സ്ക്രീനിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ: ഉറങ്ങിയില്ലേ? മുറിക്കുള്ളിൽ വല്ലാത്ത തണുപ്പ്... പെട്ടെന്ന് എന്തോപോലെ.
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ. സ്ക്രീനിൽ സ്റ്റാറ്റസ് തെളിഞ്ഞു: Typing...
മായ: എനിക്കറിയാം. ഞാനും ആ തണുപ്പറിയുന്നുണ്ട്.
ഞാൻ: നീയിപ്പോൾ എവിടെയാ? നീ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതാണെന്ന് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ.
Typing...
പെട്ടെന്ന് അത് നിന്നു.
ആ ടൈപ്പിംഗ് ബബിൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. ഒരു മിനിറ്റ് ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. നീല ടിക്ക് അനക്കമില്ലാതെ സ്ക്രീനിൽ കിടന്നു.
ഞാൻ: മായാ?
മറുപടിയില്ല.
ഞാൻ: നെറ്റ് കട്ടായോ?
പത്ത് മിനിറ്റുകൾ കടന്നുപോയി. മുറിയിലെ ഘനീഭവിച്ച നിശബ്ദത കാതുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു സമ്മർദ്ദം ചെലുത്താൻ തുടങ്ങി. നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രമാതീതമായി ഉയർന്നു, എന്തോ ഒരു വലിയ അപകടം തൊട്ടടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ള ഒരു കൊടുംഭയം തലച്ചോറിനുള്ളിൽ അപായമണി മുഴക്കി.
ഞാൻ: പ്ലീസ്, എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. നീ എവിടെയാ? എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് പറ.
ഞാൻ: മായാ, കാര്യമായിട്ടാണ്... നീ എങ്ങോട്ടാ പോയത്?
സ്ക്രീൻ അനങ്ങിയില്ല. തണുത്തുവിറച്ച കൈകളിൽ ഫോൺ വഴുതിവീഴാൻ പോയി. ഒരു മണിക്കൂർ മുൻപ് അവളയച്ച അവസാന ചിത്രത്തിലേക്ക് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി—ഇരുളടഞ്ഞ ഒരു മുറിയിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് എടുത്ത സെൽഫിയായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ ഫോണിന്റെ നീലവെളിച്ചത്തിൽ ആ ചിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലേക്ക് നോക്കിയ ആ നിമിഷം... എന്റെ സിരകളിലെ ചോര മുഴുവൻ ഒരു തുള്ളിയായി ഉറഞ്ഞുപോയി!
ഫോട്ടോയിൽ, അവൾക്കു പിന്നിലെ തുറന്ന വാതിലിലൂടെ കാണുന്ന ആ ഭിത്തിയിൽ ഒരു പുസ്തക ഷെൽഫുണ്ട്. അതിന്റെ മൂന്നാമത്തെ തട്ടിൽ 3:15-ൽ ചലനമറ്റുപോയ പഴയൊരു പിച്ചള അലാറം ക്ലോക്കും, ചുവന്ന തംബ്പിൻ കൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ച മങ്ങിയ ഒരു പോസ്റ്റ്കാർഡും...
അത്... അത് എന്റെ ഷെൽഫാണ്! എന്റെ ഇടനാഴിയിലെ അതേ ഷെൽഫ്! എന്റെ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിലിനു തൊട്ടുപുറകിൽ നിന്ന്, ഞാൻ കാണാത്ത ആ കോണിൽ നിന്ന് എടുത്ത ചിത്രം!
എന്റെ തൊണ്ടയിൽ ശ്വാസം കുരുങ്ങിപ്പോയി. കൈയിലിരുന്ന ഫോൺ ഒന്നു വിറച്ചു, പക്ഷേ പുതിയ സന്ദേശങ്ങളൊന്നും വന്നിരുന്നില്ല.
തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം... എന്റെ ഇടതുചെവിയുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ഒരു ശ്വാസം വന്നുതട്ടി.
അതിന് യാതൊരു ചൂടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന അഴുക്കുചാലിന്റെയും നനഞ്ഞ ചുടലമണ്ണിന്റെയും ദുർഗന്ധം പേറിയ, മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കാറ്റ്. ആ കൊടും നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട്, ചോര ഉറഞ്ഞുപോകുന്നത്ര മധുരമുള്ള ഒരു നേർത്ത ശബ്ദം എന്റെ കാതിലേക്ക് അരിച്ചെറങ്ങി:
“നീയെന്തിനാ എന്നെ ആ ചാറ്റിൽ തിരയുന്നത്? ഞാൻ തൊട്ടുപിന്നിൽ തന്നെയുണ്ടല്ലോ, ഡിയർ...”
എന്റെ നട്ടെല്ല് ഒരു പാറക്കല്ല് പോലെ മരവിച്ചു. കട്ടിലിന്റെ ഭിത്തിയിലൂടെ നീണ്ടുവികൃതമായ ഒരു കറുത്ത നിഴൽ എന്റെ ചുമലിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞുകയറി, ഞാൻ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്ന ഫോൺ സ്ക്രീനിലെ വെളിച്ചത്തെ ഒന്നാകെ വിഴുങ്ങി.
Part 2 is loading... wait for that.
