Ayush
Newbie
അവൾ പോയ ദിവസം അവൻ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കിയില്ല.
വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പോലും.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ നിലവിളിച്ചു.
അത് ശബ്ദമായിരുന്നില്ല.
ഒരു ആഴമുള്ള പൊളിച്ചെറിഞ്ഞുപോകൽ.
അവൾ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നത് സ്നേഹമായി അല്ല.
ആശ്വാസമായി.
ലോകം അവനോട് കഠിനമായിരുന്നപ്പോൾ, അവൾ മാത്രമായിരുന്നു അവനെ നിസ്സംശയം സ്വീകരിച്ചത്. “നിനക്ക് എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിക്കേണ്ടതില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ ഒരേയാൾ. അതായിരുന്നു അവളുടെ ശക്തി. അതായിരുന്നു അവന്റെ വീഴ്ച.
അവൻ അവളിൽ ചായ്ന്നു. പതിയെ. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്.
തളരുമ്പോൾ വിളിക്കാൻ.
ഭയപ്പെടുമ്പോൾ പിടിക്കാൻ.
സ്വയം സംശയിക്കുമ്പോൾ “നീ മതി” എന്ന് കേൾക്കാൻ.
അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു.
പക്ഷേ അതിലുപരി, അവൻ അവളിൽ സുരക്ഷ കണ്ടെത്തി.
അവൾ പോയപ്പോൾ സ്നേഹം പോയില്ല.
സുരക്ഷയാണ് തകർന്നത്.
രാത്രികൾ അവനെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
കിടക്കയുടെ ഒരുഭാഗം ശൂന്യം.
ഫോണിലെ പഴയ സന്ദേശങ്ങൾ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
അവൻ അവളെ വിളിക്കണമെന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ,
അവന്റെ പുരുഷത്വം അവനെ തടഞ്ഞു.
“നീ തളരരുത്” എന്ന ശബ്ദം.
പക്ഷേ അവൻ തകർന്നിരുന്നു.
ആർക്കും കാണിക്കാത്ത വിധം.
അവൻ കരയാൻ പഠിച്ചില്ല.
അവൻ ചുമലുകൾ കടുപ്പിച്ചു.
വേദന നെഞ്ചിനുള്ളിൽ അടച്ചു.
പക്ഷേ attachment injury എന്ന വാക്ക് അവൻ ഒരിക്കൽ വായിച്ചപ്പോൾ,
അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തുറന്നു.
അതെ.
ഇത് പ്രണയവേദന അല്ല.
ഇത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഭയം പോലെയായിരുന്നു.
“ഇനി ആരാണ് എന്നെ പിടിക്കുക?” എന്ന ചോദ്യം.
അവൻ സ്വയം വെറുത്തു.
ഇത്രയധികം ആശ്രയിച്ചത് കൊണ്ടു.
ഇത്രയധികം തുറന്നത് കൊണ്ടു.
പക്ഷേ പിന്നെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇത്ര ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്
അവന്റെ ദൗർബല്യം അല്ല.
അത് അവന്റെ ധൈര്യം ആയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവൻ പതിയെ മാറുന്നു.
വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ല.
ചെറിയ ശ്വാസങ്ങൾ.
സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെ തന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തൽ.
“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല” എന്ന്
സ്വയം തന്നെ പറയാൻ പഠിക്കൽ.
അവൾ ഇനി വരില്ല.
അത് അവൻ അംഗീകരിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ പോയപ്പോൾ എടുത്തുപോയതെല്ലാം
പതിയെ അവൻ തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നു.
സുരക്ഷ.
വിശ്വാസം.
സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ശക്തി.
അവൻ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു.
വേദനയോടുകൂടി.
പക്ഷേ ഇനി ഒരിക്കൽ,
ആരെങ്കിലും അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരുമ്പോൾ,
അവൻ അവളിൽ മുഴുവനായി വീഴില്ല.
ആദ്യം അവൻ
തന്നിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിൽക്കും.
അത് തന്നെയാണ്
അവന്റെ സുഖപ്പെടൽ.
Note: അവൻ ഞാൻ അല്ല,
വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ പോലും.
പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ നിലവിളിച്ചു.
അത് ശബ്ദമായിരുന്നില്ല.
ഒരു ആഴമുള്ള പൊളിച്ചെറിഞ്ഞുപോകൽ.
അവൾ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്നത് സ്നേഹമായി അല്ല.
ആശ്വാസമായി.
ലോകം അവനോട് കഠിനമായിരുന്നപ്പോൾ, അവൾ മാത്രമായിരുന്നു അവനെ നിസ്സംശയം സ്വീകരിച്ചത്. “നിനക്ക് എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് വഹിക്കേണ്ടതില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞ ഒരേയാൾ. അതായിരുന്നു അവളുടെ ശക്തി. അതായിരുന്നു അവന്റെ വീഴ്ച.
അവൻ അവളിൽ ചായ്ന്നു. പതിയെ. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്.
തളരുമ്പോൾ വിളിക്കാൻ.
ഭയപ്പെടുമ്പോൾ പിടിക്കാൻ.
സ്വയം സംശയിക്കുമ്പോൾ “നീ മതി” എന്ന് കേൾക്കാൻ.
അവൻ അവളെ സ്നേഹിച്ചു.
പക്ഷേ അതിലുപരി, അവൻ അവളിൽ സുരക്ഷ കണ്ടെത്തി.
അവൾ പോയപ്പോൾ സ്നേഹം പോയില്ല.
സുരക്ഷയാണ് തകർന്നത്.
രാത്രികൾ അവനെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
കിടക്കയുടെ ഒരുഭാഗം ശൂന്യം.
ഫോണിലെ പഴയ സന്ദേശങ്ങൾ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു.
അവൻ അവളെ വിളിക്കണമെന്നു തോന്നിയ നിമിഷങ്ങൾ,
അവന്റെ പുരുഷത്വം അവനെ തടഞ്ഞു.
“നീ തളരരുത്” എന്ന ശബ്ദം.
പക്ഷേ അവൻ തകർന്നിരുന്നു.
ആർക്കും കാണിക്കാത്ത വിധം.
അവൻ കരയാൻ പഠിച്ചില്ല.
അവൻ ചുമലുകൾ കടുപ്പിച്ചു.
വേദന നെഞ്ചിനുള്ളിൽ അടച്ചു.
പക്ഷേ attachment injury എന്ന വാക്ക് അവൻ ഒരിക്കൽ വായിച്ചപ്പോൾ,
അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തുറന്നു.
അതെ.
ഇത് പ്രണയവേദന അല്ല.
ഇത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഭയം പോലെയായിരുന്നു.
“ഇനി ആരാണ് എന്നെ പിടിക്കുക?” എന്ന ചോദ്യം.
അവൻ സ്വയം വെറുത്തു.
ഇത്രയധികം ആശ്രയിച്ചത് കൊണ്ടു.
ഇത്രയധികം തുറന്നത് കൊണ്ടു.
പക്ഷേ പിന്നെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇത്ര ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്
അവന്റെ ദൗർബല്യം അല്ല.
അത് അവന്റെ ധൈര്യം ആയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവൻ പതിയെ മാറുന്നു.
വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഇല്ല.
ചെറിയ ശ്വാസങ്ങൾ.
സ്വന്തം കൈകൾ കൊണ്ട് തന്നെ തന്നെ പിടിച്ചു നിർത്തൽ.
“നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല” എന്ന്
സ്വയം തന്നെ പറയാൻ പഠിക്കൽ.
അവൾ ഇനി വരില്ല.
അത് അവൻ അംഗീകരിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ പോയപ്പോൾ എടുത്തുപോയതെല്ലാം
പതിയെ അവൻ തന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരുന്നു.
സുരക്ഷ.
വിശ്വാസം.
സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ശക്തി.
അവൻ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കുന്നു.
വേദനയോടുകൂടി.
പക്ഷേ ഇനി ഒരിക്കൽ,
ആരെങ്കിലും അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വരുമ്പോൾ,
അവൻ അവളിൽ മുഴുവനായി വീഴില്ല.
ആദ്യം അവൻ
തന്നിൽ തന്നെ ഉറച്ചു നിൽക്കും.
അത് തന്നെയാണ്
അവന്റെ സുഖപ്പെടൽ.
Note: അവൻ ഞാൻ അല്ല,