ఇలాంటి జీవితం ఎంతమందికి దొరుకుతుంది....

[Nani2025]

సొంత ఊరు, సొంత ఇల్లు.. .
మనదంటూ ఒక చిన్న బిజినెస్,
ఒకడి క్రింద పని చేయకుండా,
ఎవరు ఏమంటారో అని భయపడకుండా
పని చేసుకొని
సాయంత్రానికి ఇల్లు చేరుకుంటే చాలు..
అంతకు మించి ఏం కావాలి జీవితంలో...!

 

[ReddyGari ammai]

సొంత ఊరు, సొంత ఇల్లు.. .
మనదంటూ ఒక చిన్న బిజినెస్,
ఒకడి క్రింద పని చేయకుండా,
ఎవరు ఏమంటారో అని భయపడకుండా
పని చేసుకొని
సాయంత్రానికి ఇల్లు చేరుకుంటే చాలు..
అంతకు మించి ఏం కావాలి జీవితంలో...!

Nannu aduguthe prathi manishi edho okati kavalani anukuntune untadu
ఒక మనిషి మొదట ఒక పూట భోజనం కోసం ఆశపడతాడు అంటే – అతని జీవితం ఆ సమయంలో ఆకలి తీర్చుకోవడమే ప్రధాన అవసరం. ఆ రోజు తిండి దొరికితే అతనికి అదే ప్రపంచంలో పెద్ద సంతోషంగా అనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే అతని కోరిక అంతటితో పూర్తవుతుంది.
కానీ రోజూ అలాగే దొరకడం మొదలైతే మనసు దానికి అలవాటు పడుతుంది. అప్పుడే అతని లోపల కొత్త ఆలోచన పుడుతుంది – “ఎప్పటివరకు ఇలా అడుగుతాను? నేను పని చేసి సంపాదించాలి” అని. ఇది మనిషిలో ఆత్మగౌరవం మేల్కొనే సమయం.
పని దొరికిన తర్వాత మొదట ఆనందంగా ఉంటుంది. కానీ కొంతకాలానికి – “ఇంకాస్త ఎక్కువ సంపాదిస్తే బాగుంటుంది” అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే సంపాదన పెరిగేకొద్దీ ఆశలు కూడా పెరుగుతాయి.
డబ్బు చేతిలో పడగానే అతని జీవన విధానం గురించి ఆలోచన మారుతుంది. మంచి బట్టలు వేసుకోవాలి, మంచి భోజనం తినాలి అనిపిస్తుంది. ప్రతిరోజూ అదే కాదు, కొంచెం రుచిగా, కొంచెం గౌరవంగా బ్రతకాలనే కోరిక వస్తుంది.
అలా కొంత స్థిరపడిన తర్వాత “అద్దె ఇల్లు ఎందుకు? సొంత ఇల్లు కావాలి” అనిపించడం సహజం. ఎందుకంటే అద్దె ఇంట్లో ఉంటే అది మనదే అన్న feeling ఉండదు. ఎప్పుడైనా వెళ్లిపోవాల్సి రావచ్చు, మార్చుకోవాల్సి రావచ్చు. కానీ సొంత ఇల్లు అంటే భద్రత, గుర్తింపు, “ఇది నా స్థలం” అనే గర్వం. అందుకే మనసు దాని కోసం కోరుతుంది.
కానీ సొంత ఇల్లు కట్టుకున్నాక కూడా ఎందుకు ఆగదు?
ఎందుకంటే మనిషి మనసు పోలికలు (comparisons) చేయడం మొదలుపెడుతుంది.
ఇంకొకరి ఇల్లు పెద్దగా కనిపిస్తుంది, ఇంకొకరి area better గా కనిపిస్తుంది. అప్పుడు తన దగ్గర ఉన్నది చిన్నదిగా అనిపిస్తుంది. ముందెప్పుడో కలగా కనిపించిన ఇల్లు… ఇప్పుడు సాధారణంగా అనిపిస్తుంది. అందుకే “ఇంకాస్త పెద్దది, ఇంకా మంచి ప్లేస్‌లో ఉండాలి” అనిపిస్తుంది.
తర్వాత ఉద్యోగం మీద మనసు ఉండకపోవడం కూడా అదే కారణం.
ఉద్యోగం అంటే ఎవరో ఒకరి దగ్గర పని చేయడం. ఎంత సంపాదించినా “నేను owner కాదు” అన్న భావన లోపల ఉంటుంది.
అప్పుడు మనసు చెబుతుంది – “నేనే యజమాని అయితే? నా మాటే ఫైనల్ అయితే?” అని. అందుకే బిజినెస్ చేయాలి అనిపిస్తుంది.
బిజినెస్ వచ్చిన తర్వాత కూడా ఎందుకు ఆగడు?
ఎందుకంటే అక్కడికి వచ్చేసరికి డబ్బు కంటే గుర్తింపు ముఖ్యం అవుతుంది.
జనం తన పేరును గౌరవంగా పలకాలి, సమాజంలో value పెరగాలి, తన విజయాన్ని అందరూ గుర్తించాలి అనిపిస్తుంది. ఇది మనిషి ego, identity కి సంబంధించిన కోరిక.
కానీ డబ్బు, ఇల్లు, పేరు అన్నీ వచ్చినా ఒక రోజు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు మనసు ప్రశ్నిస్తుంది –
“ఇన్ని సాధించాను… కానీ ఎందుకు నిండిన ఆనందం లేదు?” అని.ఎందుకంటే బయట ప్రపంచం కోసం పరిగెత్తుతూ… మన లోపలి మనసు ఏమి కావాలో అడగడం మరిచిపోయాం.
అప్పుడు తెలిసేది ఏమిటంటే –డబ్బు సౌకర్యాలు ఇస్తుంది, పేరు గౌరవం ఇస్తుంది…
కానీ మనశ్శాంతి మాత్రం కొనలేం.అందుకే చివరికి మనిషి వెతికేది –తనవాళ్లతో నవ్వుతూ గడిపే సమయం, tension లేకుండా నిద్రపోవడం, ఎవరికీ నిరూపించాల్సిన అవసరం లేకుండా జీవించడం. అదే నిజమైన ఆనందం అని అర్థమవుతుంది.
మనిషి పుట్టినప్పటి నుంచి తన కోసం జీవిస్తున్నానని అనుకుంటాడు. కానీ ప్రతి మెట్టులో చూసుకుంటే – కుటుంబం ఏమంటుంది, సమాజం ఎలా చూస్తుంది, వాళ్ల కంటే నేను తక్కువగా కనిపించకూడదు, నా పేరు ఉండాలి… అనే ఆలోచనలే ఎక్కువగా నడిపిస్తుంటాయి. తనకు నిజంగా ఏమి కావాలో కంటే, ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అన్నదే పెద్దది అయిపోతుంది.
డబ్బు సంపాదిస్తాడు – అవసరం కోసం మాత్రమే కాదు, status కోసం.
ఇల్లు కడతాడు – వర్షం తడవకుండా ఉండటానికి మాత్రమే కాదు, “వాళ్ల ఇల్లు కంటే బాగుండాలి” అనే భావనతో.
పేరు సంపాదిస్తాడు – జీవించడానికి కాదు, గుర్తుండిపోవడానికి.
ఇలా చూస్తే, తన హృదయం కోరిన ప్రశాంతత కోసం కంటే… ప్రపంచం చూపే కొలతలకు సరిపోవడానికి ఎక్కువ శ్రమ పడతాడు.
చివరికి ఒక రోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే –
తన కోసం నిజంగా గడిపిన క్షణాలు చాలా తక్కువగా ఉంటాయి.
అప్పుడే అర్థమవుతుంది… జీవితమంతా పరిగెత్తింది బయట ప్రపంచం కోసం అని.
అందుకే కొందరు చెబుతారు –
మనిషి చనిపోయే వరకు ప్రపంచం కోసం బ్రతుకుతాడు…
తన కోసం బ్రతకడం నేర్చుకునే సరికి సమయం దాదాపు ముగిసిపోతుంది.

 

[Nani2025]

Nannu aduguthe prathi manishi edho okati kavalani anukuntune untadu
ఒక మనిషి మొదట ఒక పూట భోజనం కోసం ఆశపడతాడు అంటే – అతని జీవితం ఆ సమయంలో ఆకలి తీర్చుకోవడమే ప్రధాన అవసరం. ఆ రోజు తిండి దొరికితే అతనికి అదే ప్రపంచంలో పెద్ద సంతోషంగా అనిపిస్తుంది, ఎందుకంటే అతని కోరిక అంతటితో పూర్తవుతుంది.
కానీ రోజూ అలాగే దొరకడం మొదలైతే మనసు దానికి అలవాటు పడుతుంది. అప్పుడే అతని లోపల కొత్త ఆలోచన పుడుతుంది – “ఎప్పటివరకు ఇలా అడుగుతాను? నేను పని చేసి సంపాదించాలి” అని. ఇది మనిషిలో ఆత్మగౌరవం మేల్కొనే సమయం.
పని దొరికిన తర్వాత మొదట ఆనందంగా ఉంటుంది. కానీ కొంతకాలానికి – “ఇంకాస్త ఎక్కువ సంపాదిస్తే బాగుంటుంది” అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే సంపాదన పెరిగేకొద్దీ ఆశలు కూడా పెరుగుతాయి.
డబ్బు చేతిలో పడగానే అతని జీవన విధానం గురించి ఆలోచన మారుతుంది. మంచి బట్టలు వేసుకోవాలి, మంచి భోజనం తినాలి అనిపిస్తుంది. ప్రతిరోజూ అదే కాదు, కొంచెం రుచిగా, కొంచెం గౌరవంగా బ్రతకాలనే కోరిక వస్తుంది.
అలా కొంత స్థిరపడిన తర్వాత “అద్దె ఇల్లు ఎందుకు? సొంత ఇల్లు కావాలి” అనిపించడం సహజం. ఎందుకంటే అద్దె ఇంట్లో ఉంటే అది మనదే అన్న feeling ఉండదు. ఎప్పుడైనా వెళ్లిపోవాల్సి రావచ్చు, మార్చుకోవాల్సి రావచ్చు. కానీ సొంత ఇల్లు అంటే భద్రత, గుర్తింపు, “ఇది నా స్థలం” అనే గర్వం. అందుకే మనసు దాని కోసం కోరుతుంది.
కానీ సొంత ఇల్లు కట్టుకున్నాక కూడా ఎందుకు ఆగదు?
ఎందుకంటే మనిషి మనసు పోలికలు (comparisons) చేయడం మొదలుపెడుతుంది.
ఇంకొకరి ఇల్లు పెద్దగా కనిపిస్తుంది, ఇంకొకరి area better గా కనిపిస్తుంది. అప్పుడు తన దగ్గర ఉన్నది చిన్నదిగా అనిపిస్తుంది. ముందెప్పుడో కలగా కనిపించిన ఇల్లు… ఇప్పుడు సాధారణంగా అనిపిస్తుంది. అందుకే “ఇంకాస్త పెద్దది, ఇంకా మంచి ప్లేస్‌లో ఉండాలి” అనిపిస్తుంది.
తర్వాత ఉద్యోగం మీద మనసు ఉండకపోవడం కూడా అదే కారణం.
ఉద్యోగం అంటే ఎవరో ఒకరి దగ్గర పని చేయడం. ఎంత సంపాదించినా “నేను owner కాదు” అన్న భావన లోపల ఉంటుంది.
అప్పుడు మనసు చెబుతుంది – “నేనే యజమాని అయితే? నా మాటే ఫైనల్ అయితే?” అని. అందుకే బిజినెస్ చేయాలి అనిపిస్తుంది.
బిజినెస్ వచ్చిన తర్వాత కూడా ఎందుకు ఆగడు?
ఎందుకంటే అక్కడికి వచ్చేసరికి డబ్బు కంటే గుర్తింపు ముఖ్యం అవుతుంది.
జనం తన పేరును గౌరవంగా పలకాలి, సమాజంలో value పెరగాలి, తన విజయాన్ని అందరూ గుర్తించాలి అనిపిస్తుంది. ఇది మనిషి ego, identity కి సంబంధించిన కోరిక.
కానీ డబ్బు, ఇల్లు, పేరు అన్నీ వచ్చినా ఒక రోజు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు మనసు ప్రశ్నిస్తుంది –
“ఇన్ని సాధించాను… కానీ ఎందుకు నిండిన ఆనందం లేదు?” అని.ఎందుకంటే బయట ప్రపంచం కోసం పరిగెత్తుతూ… మన లోపలి మనసు ఏమి కావాలో అడగడం మరిచిపోయాం.
అప్పుడు తెలిసేది ఏమిటంటే –డబ్బు సౌకర్యాలు ఇస్తుంది, పేరు గౌరవం ఇస్తుంది…
కానీ మనశ్శాంతి మాత్రం కొనలేం.అందుకే చివరికి మనిషి వెతికేది –తనవాళ్లతో నవ్వుతూ గడిపే సమయం, tension లేకుండా నిద్రపోవడం, ఎవరికీ నిరూపించాల్సిన అవసరం లేకుండా జీవించడం. అదే నిజమైన ఆనందం అని అర్థమవుతుంది.
మనిషి పుట్టినప్పటి నుంచి తన కోసం జీవిస్తున్నానని అనుకుంటాడు. కానీ ప్రతి మెట్టులో చూసుకుంటే – కుటుంబం ఏమంటుంది, సమాజం ఎలా చూస్తుంది, వాళ్ల కంటే నేను తక్కువగా కనిపించకూడదు, నా పేరు ఉండాలి… అనే ఆలోచనలే ఎక్కువగా నడిపిస్తుంటాయి. తనకు నిజంగా ఏమి కావాలో కంటే, ఇతరులు ఏమనుకుంటారో అన్నదే పెద్దది అయిపోతుంది.
డబ్బు సంపాదిస్తాడు – అవసరం కోసం మాత్రమే కాదు, status కోసం.
ఇల్లు కడతాడు – వర్షం తడవకుండా ఉండటానికి మాత్రమే కాదు, “వాళ్ల ఇల్లు కంటే బాగుండాలి” అనే భావనతో.
పేరు సంపాదిస్తాడు – జీవించడానికి కాదు, గుర్తుండిపోవడానికి.
ఇలా చూస్తే, తన హృదయం కోరిన ప్రశాంతత కోసం కంటే… ప్రపంచం చూపే కొలతలకు సరిపోవడానికి ఎక్కువ శ్రమ పడతాడు.
చివరికి ఒక రోజు వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే –
తన కోసం నిజంగా గడిపిన క్షణాలు చాలా తక్కువగా ఉంటాయి.
అప్పుడే అర్థమవుతుంది… జీవితమంతా పరిగెత్తింది బయట ప్రపంచం కోసం అని.
అందుకే కొందరు చెబుతారు –
మనిషి చనిపోయే వరకు ప్రపంచం కోసం బ్రతుకుతాడు…
తన కోసం బ్రతకడం నేర్చుకునే సరికి సమయం దాదాపు ముగిసిపోతుంది.

Manishi ashaparudu...
Jeevitamlo asha undali atyasha undakudadhu..
Ade jeevitam