Ayush
Newbie
അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വെച്ച്, ആളുകളുടെ നടുവിൽ
ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പൊതു ആയി കണ്ടുമുട്ടി.
“നീ…?”
എന്റെ ശബ്ദം തന്നെ എന്നെ വഞ്ചിച്ചു.
“അതെ… ഞാൻ,”
അവൾ പറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒഴിവാക്കി.
ഒരു നിമിഷം മൗനം.
ആ മൗനത്തിൽ അഞ്ചുവർഷത്തെ വേദന കിടന്നിരുന്നു.
“സുഖമാണോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അത് ഒരു ചോദ്യം അല്ലായിരുന്നു,
ഒരു കാലത്തിന്റെ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു.
“സുഖം…”
ഒരു ചെറിയ ചിരി.
“നിനക്ക്?”
“ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അത് മതിയായിരുന്നു.
“ഇത്ര വർഷം…”
അവൾ നിർത്തി.
“ഒന്നും പറയണ്ട,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ പറയുന്ന വാക്കുകൾക്ക്
അന്നത്തെ വേദന മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.”
“നമ്മൾ അങ്ങനെ പിരിയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു, അല്ലേ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
“അന്ന് നമ്മൾ സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു,
പക്ഷേ നിലനിർത്താൻ അറിയില്ലായിരുന്നു,”
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ബസ് വന്നു.
“പോകട്ടെ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“പോകട്ടെ,” ഞാനും.
പിന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു,
“എന്നാലും… ഒരിക്കൽ എങ്കിലും
നമ്മൾ സത്യമായിരുന്നു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ…അതാണ് ഇന്നും വേദനിക്കുന്നതും.”
ബസ് പോയി.അവളും.
ഓർമ്മകൾ മാത്രം എന്നോടൊപ്പം നിന്നു.
ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വെച്ച്, ആളുകളുടെ നടുവിൽ
ഞങ്ങൾ വീണ്ടും പൊതു ആയി കണ്ടുമുട്ടി.
“നീ…?”
എന്റെ ശബ്ദം തന്നെ എന്നെ വഞ്ചിച്ചു.
“അതെ… ഞാൻ,”
അവൾ പറഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ ഒഴിവാക്കി.
ഒരു നിമിഷം മൗനം.
ആ മൗനത്തിൽ അഞ്ചുവർഷത്തെ വേദന കിടന്നിരുന്നു.
“സുഖമാണോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അത് ഒരു ചോദ്യം അല്ലായിരുന്നു,
ഒരു കാലത്തിന്റെ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നു.
“സുഖം…”
ഒരു ചെറിയ ചിരി.
“നിനക്ക്?”
“ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അത് മതിയായിരുന്നു.
“ഇത്ര വർഷം…”
അവൾ നിർത്തി.
“ഒന്നും പറയണ്ട,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ പറയുന്ന വാക്കുകൾക്ക്
അന്നത്തെ വേദന മാറ്റാൻ കഴിയില്ല.”
“നമ്മൾ അങ്ങനെ പിരിയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു, അല്ലേ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
“അന്ന് നമ്മൾ സ്നേഹിക്കാൻ അറിയാമായിരുന്നു,
പക്ഷേ നിലനിർത്താൻ അറിയില്ലായിരുന്നു,”
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
ബസ് വന്നു.
“പോകട്ടെ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“പോകട്ടെ,” ഞാനും.
പിന്നെ അവൾ തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു,
“എന്നാലും… ഒരിക്കൽ എങ്കിലും
നമ്മൾ സത്യമായിരുന്നു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ…അതാണ് ഇന്നും വേദനിക്കുന്നതും.”
ബസ് പോയി.അവളും.
ഓർമ്മകൾ മാത്രം എന്നോടൊപ്പം നിന്നു.
